ภายในจวนองค์ไท่จื่อ
ในลานบ้าน ดอกไห่ถางกำลังเบ่งบานสะพรั่ง สายลมอุ่นพัดผ่าน กลีบดอกร่วงหล่นเต็มพื้น
ไท่จื่อเฟยเว่ยมี่นั่งอยู่ใต้ระเบียง
มือถือหนังสือเล่มหนึ่งไว้ แต่ใจลอยไม่ได้สนใจจะอ่าน
ปลายนิ้วค่อยๆ ลูบไล้ไปบนหน้ากระดาษ คิ้วเรียวขมวดเป็นความกังวลจางๆ
ตั้งแต่เฉินเฟิงเดินทางไปชายแดนไกล นางก็เป็นกังวลทุกวัน นอนไม่หลับทุกคืน
ทั้งหวังให้สามีได้ชัยชนะและปลอดภัย ทั้งกังวลว่าราชสำนักจะวุ่นวาย มีดลับยากจะป้องกัน
"ท่านหญิง! ท่านหญิง! ข่าวดีใหญ่ ข่าวดีที่สุดเลยเจ้าค่ะ"
สาวใช้ชุนเถาเอามือช้อนชายกระโปรง ก้าวเท้าเบาๆ วิ่งเข้ามาจากลานนอก
สีหน้าเต็มไปด้วยความยินดีที่กลั้นไม่อยู่ เสียงใสแจ๋ว เต็มไปด้วยความคึกคัก
เว่ยมี่ได้ยิน หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น
แววตาแวบหนึ่งของความหวัง แต่ยังคงท่าทางสง่างามของไท่จื่อเฟย เอ่ยเสียงเบา:
"ตื่นตระหนกไปได้ เรียบร้อยหน่อยสิ ว่ามา ช่างมีความสุขอะไรนักหนา?"
ชุนเถาหมอบคำนับ สีหน้ายังคงยิ้มไม่หุบ
พูดอย่างรวดเร็ว:
"ท่านหญิง ตอนนี้ทั่วทั้งเมืองต่างพูดถึงความดีความชอบขององค์ชายกันหมด ทุกคนพูดว่าองค์ชายใช้ทหารหนีตายเพียงไม่กี่พันพล สามารถตีแตกกองทัพแสนนายของทูฟาน เผาเสบียงข้าศึก ตีจนทูฟานไม่กล้ามารุกรานอีก เป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ของต้าเจินเจ้าค่ะ"
"ทุกคนต่างชมว่าองค์ชายทรงปรีชาสามารถทั้งด้านสติปัญญาและความกล้าหาญ วีรกรรมยิ่งใหญ่ เป็นที่รักใคร่ของทหารและประชาชนตามชายแดน ต่างพูดว่าองค์ชายเป็นรัชทายาทผู้รอบรู้ที่หามายากในพันปี ต่อไปต้องเป็นจักรพรรดิผู้เปี่ยมด้วยธรรมะรุ่นหนึ่งแน่นอนเจ้าค่ะ"
"เมื่อครู่นี้บ่าวออกไปซื้อของ แม้แต่คนเล่านิทานในโรงน้ำชาก็ยังเล่าเรื่องวีรกรรมขององค์ชาย เต็มไปด้วยผู้คนฟัง ต่างก็สรรเสริญองค์ชายกันทั้งนั้นเจ้าค่ะ"
ชุนเถาพูดอย่างกระตือรือร้น
คิดในใจว่าท่านหญิงของตนได้ฟังแล้วต้องดีใจเป็นที่สุด