"กลับบ้าอะไร! เร็วๆ รีบถ่ายรูปให้ฉันที ฉันจะอวด!"
จางต้าจ้วงลุกขึ้น ดูคึกคักเต็มที่
อุ้มปลาขึ้นมา ใช้สองมือจับเหงือกปลา ออกแรงแขนนิดเดียว ปลาเฉาหนักเกือบ 60 ชั่งก็ถูกยกขึ้น
หางปลาสะบัดสองที สาดน้ำโคลนใส่ขากางเกงเขาเต็มๆ แต่เขาไม่หลบเลยสักนิด
"ไอ้ไต้ มานี่ๆ ถ่ายให้หน่อย!" จางต้าจ้วงตะโกนเรียกไต้เจียงหยาง ยัดมือถือใส่มือเขา แล้วอุ้มปลาตั้งท่าถ่ายรูป
หันข้างนิดๆ ยกปลาไว้ระดับอก เชิดคางขึ้นนิดหน่อย เม้มปากไม่ให้ยิ้ม
ท่าโอ้อวดนี่เขาเล่นได้เนียนจริง จนคนที่อยู่ตรงนั้นอยากจะรุมกระทืบ
เฉินหมิงหยิบตาชั่งปลาออกจากกล่องตกปลา ยื่นให้จางต้าจ้วง "ใช้อันนี้ชั่งดู"
จางต้าจ้วงพยักหน้า เกี่ยวขอตาชั่งผ่านปากปลาเฉา เกี่ยวเข้ากับกระดูกแข็งของเหงือกปลา ยกขึ้นสองมือ
ตัวเลขบนตาชั่งดีดไปมา สุดท้ายหยุดที่ "57.3"
"ห้าสิบเจ็ดชั่งสามสลึง ไม่เลว ไอ้ไต้รีบถ่าย!"
ไต้เจียงหยางโฟกัสกล้อง กดชัตเตอร์ ถ่ายไปสองสามรูป "ได้แล้ว!"
จางต้าจ้วงวางปลาลง รับมือถือมาดู พยักหน้าอย่างพอใจ
เปิดเฟซบุ๊กเดี๋ยวนั้น พิมพ์ข้อความ พร้อมคำบรรยาย "ปลาเฉา 80 ชั่งเอง สบายๆ"
ส่ง...
หยางฉี่เปิดมือถือดูแวบหนึ่ง มุมปากกระตุก ห้าสิบเจ็ดชั่งบอกว่าแปดสิบชั่ง นี่มันโป๊ะขนาดหนักเลยนะ
เขาไม่พูดอะไร เพราะอีกสี่คนข้างๆ เปิดมือถือดูกันหมดแล้ว
หวังเจี้ยนเปิดเฟซบุ๊กของจางต้าจ้วง เห็นข้อความนั้น ก็หัวเราะออกมาทันที "เฮ้ย จางต้าจ้วง เอ็งจะเอาหน้าไหม ห้าสิบเจ็ดชั่งบอกแปดสิบชั่งเนี่ยนะ?"
จางต้าจ้วงเถียงกลับ น้ำเสียงเจือเสียงหัวเราะ "ก็ใช่นะ เมื่อก่อนก็มีคนบอกว่ายี่สิบชั่งเป็นห้าสิบชั่ง ใครนะ ฉันนึกไม่ออกแล้ว?"
หน้าของหวังเจี้ยนแดงฉานขึ้นมาทันที เสียงหัวเราะขาดหายไป ไม่เถียงต่อ
จางกั๋วเฉียง เฉินหมิง และไต้เจียงหยางก็พากันเมินไปทางอื่นอย่างรู้กัน