เมื่อเห็นว่าทำได้พอประมาณ หยางฉี่ก็วิ่งมาหาวังเจี้ยนด้วยสีหน้ากังวล พูดด้วยความเป็นห่วงว่า "พี่หวัง คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม!"
วังเจี้ยนโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร น้องหยาง ฉันยิ่งชอบบ่อตกปลาแห่งนี้ของนายเข้าไปใหญ่"
"...ฮ่าๆ" หยางฉี่เกาหัว "ไม่เป็นไรก็ดี แต่เมื่อกี้พี่หวังอันตรายมาก นายน่าจะปล่อยมือได้แล้ว เพราะว่า..."
"แค่กๆ" จางกั๋วลู่กระแอมขัดขึ้น เปลี่ยนเรื่องถามว่า "เถ้าแก่หยาง ปลาเฉาตัวนั้นของนาย ใหญ่แค่ไหน?"
"อืม..." หยางฉี่ทำเป็นครุ่นคิด ขมวดคิ้ว ยื่นสี่นิ้วออกมา
"ประมาณสี่ร้อยจิน"
"สี่ร้อยจิน!"
"บ้าจริง ปลาเฉาสี่ร้อยจินจริงๆ ด้วย"
...
คนตกปลาที่อยู่ใกล้ๆ พูดต่อกันไปมา เกิดความวุ่นวายขึ้นอีกครั้ง
ปลาสี่ร้อยจินมันขนาดไหน?
คนห้าสิบคนที่อยู่ที่นี่ ไม่มีใครเคยเห็นปลายักษ์ระดับนี้มาก่อน
ไม่ต้องพูดถึงสี่ร้อยจิน แค่ปลาเฉาสองร้อยจินก็เป็นตำนานในวงการตกปลาธรรมชาติแล้ว
คนส่วนใหญ่ตกปลามาหลายสิบปี ปลาที่ใหญ่ที่สุดที่เคยตกได้อาจจะมีแค่ยี่สิบสามสิบจิน
แต่ตอนนี้ ปลาเฉาสี่ร้อยจินอยู่ตรงหน้าพวกเขา ในอ่างเก็บน้ำแห่งนี้
ที่แย่ที่สุดคือ เมื่อกี้มันติดเบ็ด และยังยั่วยุอีก
ชั่วขณะหนึ่ง สายตาทุกคนจ้องไปที่วังเจี้ยน
ด้วยความอิจฉาและริษยา
หลินไจ้เทียนเดินเข้ามา น้ำเสียงพูดประชด "ไอ้หวัง นายพิเศษจริงๆ นะ คนห้าสิบคน มีแค่นายคนเดียวที่โดนตัวใหญ่กัด พวกเราตกได้แต่ลูกกระจ๊อก แต่นายเจอเจ้าบอสโดยตรงเลย"