"ครึ่งวัน 200 เต็มวัน 350 รับซื้อปลาคืนกิโลละ 2 หยวน เถ้าแก่ นี่มันแพงไปหน่อยนะ!"
"คุ้มค่าเกินราคา สมกับราคานี้แหละ"
"อ่างเก็บน้ำนี่มีปลากัดไหม?"
"มีแน่นอน!"
หยางฉี่มองดูนักตกปลาที่ขนอุปกรณ์มาครบครันตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น นี่เป็นนักตกปลาคนแรกที่แวะมาในรอบครึ่งเดือน
"อย่ามาหลอกฉันนะ?" นักตกปลายังแคลงใจ
หยางฉี่จะไม่รู้ได้ยังไงว่าอีกฝ่ายลังเล แต่ตอนนี้ยิ่งอธิบายมาก คนก็ยิ่งไม่เชื่อ เขาจึงพูดตัดบทว่า "พูดมากไปก็เปล่าประโยชน์ ลองดูก็รู้"
เห็นเถ้าแก่มั่นใจขนาดนั้น นักตกปลาก็เชื่อไปสามส่วน อยากจะลองหย่อนเบ็ดดูสักที
ยังไงก็มาถึงแล้ว เห็นอ่างเก็บน้ำทั้งใหญ่และสิ่งแวดล้อมดี ไม่มีเหตุผลให้มาเสียเที่ยว
มาถึงแล้วนี่...
"เถ้าแก่ ผมขอตกครึ่งวัน จ่ายสดหรือวีแชทอาลีเพย์"
พูดพลางก็วางอุปกรณ์ตกปลาของตัวเองลง ล้วงซองบุหรี่จงหัวออกมา ยื่นให้หยางฉี่มวนหนึ่ง
"สูบด้วยกันสักตัวไหม?"
หยางฉี่โบกมือ ยิ้มเขิน ๆ "ผมไม่สูบบุหรี่ ขอบคุณครับ!"
"เชอะ ดูไม่ออกเลยนะ นายไม่สูบบุหรี่เนี่ยนะ?"
"...แหะ ๆ ตอนเด็กโดนผู้ใหญ่สั่งสอนไปยกใหญ่ เลยฝังใจไม่กล้าสูบ!"
"ฮ่า ๆ ๆ ไอ้หมอนี่!"
นักตกปลาจุดบุหรี่สูบไปคำหนึ่ง แล้วพูดต่อ "ฉันอุตส่าห์มาจากไกลถึงถิ่นทุรกันดารนี่ เดิมทีอยากมาตกปลาตามธรรมชาติ สุดท้ายเดินมาใกล้ ๆ ก็เห็นป้ายนี่กับนาย"
"ว่าแต่นายคิดยังไงมาเปิดบ่อตกปลาในป่าลึกกลางหุบเขานี่ ไม่มีใครมาหรอก"
"เอ่อ... อยู่ในเมืองไม่ไหวแล้ว กลับบ้านเกิดมาเริ่มธุรกิจเลี้ยงปลา พอว่างก็ทำเป็นบ่อตกปลา นี่เพิ่งเริ่มต้นไม่ใช่เหรอ?"
"อย่าพูดมากเลย จ่ายเงินเถอะ!"
"ได้!" หยางฉี่หยิบป้ายคิวอาร์โค้ดออกมา ยื่นมาตรงหน้านักตกปลา
นักตกปลาเปิดมือถือ สแกนจ่ายเงิน
"ไอ้หนู ขอพูดกันตรง ๆ เลยนะ ฉันเจ๊งเถ้าแก่มานับไม่ถ้วน พวกนั้นขึ้นบัญชีดำฉันหมด นายห้ามทำแบบนั้นนะ"
รอให้ตกปลาได้ก่อนเถอะ...
หยางฉี่ยิ้ม "ไม่มีทางแน่นอน!"
......
เสียงแจ้งเตือนไพเราะดังขึ้นจากมือถือ
"วีแชทรับเงิน 200 หยวน!"
มุมปากของหยางฉี่เพิ่งจะยกยิ้ม เสียงกลไกไร้อารมณ์ในหัวก็ดังขึ้น
【ผู้ตกปลา +1 เพิ่มเวลาในน่านน้ำเป็น 10 เท่า】
【อัตราเร่งเวลาปัจจุบัน 10 เท่า】
สำเร็จแล้ว
หยางฉี่สูดลมหายใจ รู้สึกว่าน้ำในอ่างเก็บน้ำในช่วงเวลานี้เปลี่ยนไป
อัตราเร่งเวลาสิบเท่า หมายความว่าเขาเลี้ยงปลาหนึ่งวัน เท่ากับคนอื่นเลี้ยงสิบวัน
ถ้าคนมากขึ้นเป็นร้อยเท่า พันเท่า ถึงตอนนั้นปลาในอ่างเก็บน้ำนี่จะโตเร็วกว่าหมูอีก แค่นั่งนับเงินก็พอแล้ว
อุดมคติสวยหรู แต่ความจริงสุดโหดร้าย
คำกล่าวนี้ใช้กับหยางฉี่ได้เหมาะที่สุด
ครึ่งเดือนก่อน เขาได้ระบบอัตราเร่งเวลาอ่างเก็บน้ำนี้มา ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับทั้งคืน
เรียนจบมหาวิทยาลัยชื่อดัง เงินเดือนสามพัน โดนหัวหน้าด่าทุกวัน พอระบบมา เขาเขียนอีเมลลาออกทันที ไม่ได้ทำงานส่งต่อด้วยซ้ำ เก็บของกลับบ้านเกิด
อ่างเก็บน้ำในป่าลึกบ้านเกิดนี้ เขาตอนเด็ก ๆ มาตกปลาบ่อย ๆ
อ่างเก็บน้ำพื้นที่ร้อยกว่าไร่ จุดลึกสุดมีกว่าสิบเมตร น้ำใสสะอาด รอบด้านเป็นต้นไม้ล้วน ๆ สิ่งแวดล้อมดีเกินจะบรรยาย
เดิมทีอ่างเก็บน้ำนี้มีไว้กักเก็บน้ำ เปิดประตูระบายตอนหน้าแล้ง ตอนนี้ชีวิตดีขึ้นกันหมด
อีกอย่างเพราะอยู่ลึกในหุบเขา คนหนุ่มสาวออกไปข้างนอก นาน ๆ ไปก็ไม่มีคนดูแล หยางฉี่เซ็นสัญญาเช่าช่วงกับหมู่บ้าน ปีละห้าพัน ถูกเหมือนได้เปล่า
จากนั้นเขาก็เริ่มฝัน ฝันว่าอาศัยการเลี้ยงปลา เปิดบ่อตกปลาสร้างความร่ำรวย
ผลลัพธ์ล่ะ?
ครึ่งเดือนที่จัดการ ทุ่มเงินไปเป็นหมื่น ไม่มีชื่อเสียงเลย ไม่มีใครแวะถาม ลองมาทุกวิธีแล้ว
หลายวันมานี้หยางฉี่นั่งอยู่ริมอ่างเก็บน้ำ มองผิวน้ำนิ่งสงบ จิตใจแทบพังทลาย
ถึงขั้นสงสัยว่าตัวเองโดนระบบแกล้งหรือเปล่า เจ้าสิ่งนี้คงไม่ใช่การหลอกลวงคลื่นสมองหรอกนะ?
ไม่มีคนมาตกปลา ก็ไม่สามารถได้รับอัตราเร่ง
ไม่มีอัตราเร่งเวลา ปลาของเขาก็โตไม่ได้ ปลายิ่งโตไม่ได้ก็ยิ่งไม่มีคนมาตก วงจรอุบาทว์
แต่ยังดีที่ตอนเริ่มต้นผูกมัด ระบบมีของขวัญต้อนรับมือใหม่มาให้ ทำให้เขามีสกิลหนึ่ง—ควบคุมปลา
ใช้จิตใจควบคุมปลาในอ่างเก็บน้ำ พร้อมกับสามารถเก็บปลาที่ระบุไว้ในพื้นที่ระบบ มันจะหลับไม่ตาย
สิ่งที่ต้องระวังคือ ปลาที่ตกขึ้นมาแล้วใส่ข้องจะหยุดผลอัตราเร่ง
ในเวลาเดียวกัน หยางฉี่ยังได้ปลาคาร์พตัวละ 200 ชั่ง 10 ตัว ปลาบึกตัวละประมาณ 200 ชั่ง 5 ตัว ปลาบึกตัวละ 50 ชั่ง 10 ตัว
25 ตัวนี้เป็นปลายักษ์จำนวนน้อยนิดของเขา ปลาใหญ่ในอ่างเก็บน้ำเดิมโดยทั่วไปต่ำกว่า 10 ชั่ง ปลาขนาดเล็กและกลางมีมากมาย ครอบครองถึง 99 เปอร์เซ็นต์
และตอนนี้ เขาจะใช้ปลาบึกตัวละ 200 ชั่งตัวหนึ่ง มัดหัวใจของนักตกปลาตรงหน้าให้อยู่หมัด
ขอแค่จับหัวใจของคนนี้ไว้ ให้ความหวัง แล้วเบ็ดหัก ชุดกับดักต่อเนื่อง ยังไงก็หนีไม่พ้น
เพราะว่า "นักตกปลามีความต้านทานต่อปลายักษ์เป็นศูนย์" ประโยคนี้ไม่ได้โม้
ดูอุปกรณ์ของเขาทั้งตัวสิ แถมยังเอาบุหรี่จงหัวออกมาด้วย วงการไม่เล็กแน่ ถึงตอนนั้นถือเป็นป้ายโฆษณาที่มีชีวิตอย่างดี...
ยิ่งคิด หยางฉี่ยิ่งฮึกเหิมในใจ ยิ้มจนหุบไม่ลง
"เฮ้ น้องชาย คิดอะไรอยู่ ดีใจขนาดนั้น?"
"ไม่มีอะไรครับ พี่ใหญ่ ตกปลาเถอะ!"
หยางฉี่ได้สติ ยืนอยู่ข้าง ๆ จิตใจดำดิ่งลงไปในน้ำ
โลกใต้น้ำในรัศมี 20 เมตรที่มีเขาเป็นศูนย์กลางก็กลายเป็นชัดเจนอย่างยิ่งในทันที เหมือนกับแผนที่สามมิติที่คลี่ออกในหัว
รู้สึกถึงตำแหน่ง ขนาด ทิศทางการว่ายของปลาทุกตัวในพื้นที่นี้ได้
เขตน้ำตื้นมีฝูงปลาตะเพียนหาอาหาร ในกอหญ้าน้ำมีปลาดุกดำซ่อนอยู่หลายตัว...
หยางฉี่เลือกปลาบึกที่กำลังดูดหอยอยู่ใกล้ที่สุดตัวหนึ่ง
ปลาตัวละ 200 ชั่ง ภายใต้การควบคุมด้วยจิตใจของเขาก็วิ่งเข้ากระโจนขึ้นสู่ผิวน้ำ
แล้วก็——
"ตูม!"
ผิวน้ำระเบิดเป็นละอองน้ำขนาดใหญ่ ปลาบึกตัวนั้นกระโดดขึ้นพ้นน้ำทั้งตัว หมุนครึ่งรอบกลางอากาศ
แสงแดดส่องกระทบเกล็ดสีดำเขียวของมัน สว่างวูบวาบแสบตา
ชั่ววินาทีนั้น
"เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย..."
จางต้าจ้วงกระโดดตัวลอย นิ้วชี้ไปที่ผิวน้ำ ปากอ้าค้าง
"เถ้าแก่! เถ้าแก่เห็นไหม? นั่นอะไรน่ะ? ใหญ่ขนาดนั้น? ร้อยชั่ง? ไม่ 200 ชั่งยังไม่พอ! ผมตกปลามาสิบกว่าปี ไม่เคยเห็นปลาบึกใหญ่ขนาดนี้มาก่อน คุณพระ นี่ในอ่างเก็บน้ำมีปลายักษ์จริง ๆ ด้วย!"
น้ำเสียงตื่นเต้นสุดขีด
เห็นดังนั้น หยางฉี่เกือบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ นี่แหละผลลัพธ์ที่เขาต้องการ
แต่ก็รู้ว่า แค่แวบเดียวนี้ยังไม่พอ
ต้องเติมไฟอีกหน่อย
หยางฉี่ระดมจิตใจควบคุมอีกครั้ง ควบคุมปลาบึกตัวนั้นว่ายไปที่เขตน้ำตื้น ตรงที่ห่างจากตลิ่งไม่ถึงสามเมตร สะบัดหางปลาอย่างแรง
"เพียะ!"
ละอองน้ำกระเด็นใส่หน้าตัวของจางต้าจ้วงโดยตรง
จางต้าจ้วงชะงักไปหนึ่งวินาที
ยกมือปาดน้ำบนหน้า ก้มหน้ามองดูเสื้อผ้าเปียกชุ่ม เงยหน้ามองไปที่ผิวน้ำอีกครั้ง
ปลาบึกตัวนั้นยังไม่ไปเสียอีก สันหลังมหึมาโผล่พ้นผิวน้ำ ว่ายวนเป็นวงกลมอยู่กับที่ ท่าทางนั้นยั่วยุชัด ๆ
มันกระโดดขึ้นเหนือน้ำตรงหน้าของเขา แล้วก็หายวับไป
"อ๊ายยย..."
จางต้าจ้วงโกรธจนกระโดดตัวลอยสูงสามฟุต ชี้ไปที่ผิวน้ำต่อว่าแช่ง
"โตแล้วเหรอ? ยังกล้าสาดน้ำใส่ฉัน? ยั่วฉัน? เอาสิ ๆ ๆ วันนี้ถ้าไม่ตกแกขึ้นมาให้ได้ ฉันก็ไม่แซ่จางแล้ว!"
หยางฉี่กลั้นหัวเราะจนปวดท้อง รีบพูดเสริม "พี่ใหญ่ อย่าพูดเกินจริง"
"..." เมื่อเจอคำแฝงแดกดันของหยางฉี่ จางต้าจ้วงก็ยื่นเงิน 150 หยวนอย่างใจป้ำ "เถ้าแก่ ผมขอเพิ่มราคา ตกเต็มวัน!"
"ได้เลย ได้เลย" หยางฉี่ยิ้มพลางยื่นคิวอาร์โค้ดให้
"วีแชทรับเงิน 150 หยวน!"
เสียงแจ้งเตือนไพเราะดังขึ้น ในใจหยางฉี่นั่นสบายอกสบายใจอะไรอย่างนี้
จางต้าจ้วงเก็บมือถือ นั่งยอง ๆ เปิดกล่องอุปกรณ์ พอแน่ใจว่ามีปลายักษ์แล้ว
แววตา อากัปกิริยานั่น มันได้อารมณ์แล้ว คุณสมบัติที่ถ้าไม่ได้ก็ไม่ยอมกลับ
หยางฉี่ถอยออกไปข้าง ๆ หาที่ร่มนั่งลง เตรียมดูม้าดูเรือ
เห็นจางต้าจ้วงตั้งกล่องตกปลาก่อน ปรับปรับขาทั้งสี่ ใช้เครื่องวัดแนวระดับเทียบอย่างละเอียด จนกล่องตกปลาไม่ขยับเลย
จากนั้นหยิบคันเบ็ดออกจากซองคันเบ็ด ตรวจดูทีละอัน สุดท้ายเลือกคันเบ็ดสำหรับปลายักษ์ยาวเจ็ดเมตรสองอันหนึ่ง
ถือในมือลองน้ำหนักดู ก็เปลี่ยนเป็นคันยาวแปดเมตรหนึ่งอีกอันหนึ่ง กลับไปกลับมาเปรียบเทียบอยู่หลายครั้ง สุดท้ายเลือกคันเบ็ดเกลียวเหล็กสำหรับปลายักษ์แปดเมตรหนึ่งอันนั้น
พึมพำประโยคหนึ่ง "อยากไม่มือเปล่า ต้องเอาถังใส่ปลาลงน้ำก่อน"