หยางฉี่มองดูแล้วพยักหน้าในใจ ชายคนนี้ฝีมือสูงจริง
นักตกปลาทั่วไปมักจะเริ่มจากการปรับทุ่นแล้วจึงผสมเหยื่อ สุดท้ายค่อยวางข้อง ถ้าดวงไม่ดีทั้งวันข้องก็แห้ง
นักตกปลาตัวจริงจะวางข้องก่อนเลย นี่แหละที่เขาเรียกว่าความมั่นใจ
ข้าจะไม่มีวันกลับมือเปล่า...
ต่อไปคือการผสมเหยื่อ
จางต้าจ้วงหยิบเหยื่อออกมาจากกล่องตกปลาเจ็ดแปดชนิด มีทั้งเหยื่อข้าวโพด เหยื่อมันหวาน เหยื่อคาว ผสมลงในกะละมังตามสัดส่วนที่กำหนด เติมน้ำแล้วนวด คล่องแคล่วมาก
ระหว่างนวดก็พึมพำเบา ๆ หยางฉี่เงี่ยหูฟังอยู่ตั้งนานกว่าจะได้ยิน
“ปลาเฉาชอบกินหอยขม แต่ฉันไม่ได้เอาหอยขมมา... ใช้ข้าวโพดเป็นฐาน ใส่มันหวานนิด เพิ่ม... ใช่แล้ว เติมสารล่อปลายักษ์นี่เข้าไป...”
ผสมเหยื่อเสร็จ ปรับทุ่น... ติดเหยื่อ เหวี่ยงคัน ราบรื่นในทีเดียว
“เหวี่ยงเบ็ดแห่งความหวังครั้งแรก”
จางต้าจ้วงสูดลมหายใจลึก สะบัดคัน เบ็ดตวัดเป็นเส้นโค้ง ตกลงบนผิวน้ำห่างออกไปประมาณยี่สิบเมตร ทุ่นตั้งตรง
หยางฉี่ยืนมองข้าง ๆ รู้สึกว่าชายคนนี้เปล่งออร่านิ่งสงบราวกับภูเขา...
สักพัก เขามองเวลา คิดว่าได้จังหวะแล้ว
ในเมื่อต้องการรั้งลูกค้าคนนี้ไว้ ก็ต้องให้เขาได้ลิ้มรสหวาน แต่อย่าให้ง่ายเกินไป ง่ายไปก็ไม่สนุก
ต้องให้ความหวังเขา ให้เขาพยายามสุดตัว ให้อะดรีนาลีนสูบฉีด ให้หัวใจเขาเต้นถึงหนึ่งร้อยแปดสิบ
พอเขาติดใจแล้ว...
หยางฉี่หลับตา ส่งกระแสจิตลงไปในน้ำ
หาตัวปลาเฉอตัวนั้น ควบคุมให้มันงับเบ็ด
จางต้าจ้วงเพิ่งจุดบุหรี่ นั่งชิล ๆ รออยู่ดี ๆ แรงมหาศาลก็พุ่งเข้าใส่
ทุ่นจมลงอย่างรวดเร็ว ทุ่นดำ!
“มาแล้ว ๆ ๆ!”
จางต้าจ้วงคาบบุหรี่ ยืนในท่าม้าม้า มือสองข้างกำคันเบ็ดแน่น ออกแรงจากเอว กระชากขึ้น!
ปลายคันงอโค้งเหมือนคันธนู ส่งเสียง “หึ่ง ๆ”
เสียงนี้สำหรับนักตกปลาแล้วคือเสียงสวรรค์ชั้นยอด
“ติดปลาแล้ว!”
จางต้าจ้วงตะโกนลั่น ใบหน้าจากที่ตื่นเต้นกลายเป็นยินดีปรีดา แล้วจากยินดีก็กลายเป็นตกตะลึง
เพราะแรงที่ส่งมาจากคันเบ็ดเกินความคาดหมายของเขาไปมาก
แรงดึงมหาศาลจนน่าตกใจ
จางต้าจ้วงใช้สองมือกอดคันเบ็ดแน่น เอนตัวไปด้านหลัง เท้าไถลไปข้างหน้าในดินเลนหลายสิบเซนติเมตรถึงจะยืนได้
“บ้าจริง นี่อะไรเนี่ย? แรงนี่ไม่ใช่แล้ว แม่งไม่ใช่ปลาร้อยชั่งแน่ ๆ!”
หยางฉี่ส่ายหัว การควบคุมปลาเป็นเรื่องที่เปลืองพลังจิตมาก ต้องใช้กระแสจิตควบคุมต่อเนื่อง
นาน ๆ เข้า หัวจะปวด ขมับจะตุบ ๆ
แต่ยังดี แค่ควบคุมตัวเดียวยังพอทนไหว
“น้องเอ๊ย ปลาแกนี่... มีแรง!” จางต้าจ้วงพูดลอดไรฟัน
หยางฉี่ยืนมองข้าง ๆ แอบขำในใจ
เขาใช้กระแสจิตควบคุมแรงของปลาเฉอตลอด บ้างผ่อนบ้างเร่ง เหมือนจูงหมาเดินเล่น
ตอนปลาเฉอพุ่งไปข้างหน้า เขาก็ให้ปลาลดแรงลงนิด
พอนึกว่าจางต้าจ้วงจะดึงขึ้นมาได้ ก็ให้ปลากระตุกออกไปเบา ๆ สองสามที
ให้จางต้าจ้วงมีภาพลวงตาว่ามีความหวัง
จางต้าจ้วงก็ติดกับดักนี้เต็ม ๆ
ภายนอกเหมือนคนสู้ปลา แต่แท้จริงแล้วปลาสู้คน
ตอนนี้ท่าทางจางต้าจ้วงไม่ต่างจากนักพนันที่ตาแดง ครั้งแล้วครั้งเล่าที่คิดว่าตัวเองเข้าใกล้ชัยชนะ ทุกครั้งที่ปลาออกแรงเขาก็ขบฟันสู้ต่ออย่างดุเดือด
สู้กันอยู่นานนับชั่วโมง เขาก็ยังไม่ปล่อยมือ ถ้าเป็นปกติคงถูกปลาเฉอสองร้อยชั่งกระชากจนคันหักไปแล้ว
หยางฉี่ต้องยอมรับว่าพละกำลังของชายคนนี้ดีจริง ๆ
นักตกปลาทั่วไปสู้กับปลาใหญ่ได้สักสิบนาทีก็น่าจะมือสั่นขาอ่อนแล้ว แต่จางต้าจ้วงยืนหยัดได้ถึงหนึ่งชั่วโมง
เหงื่อโชกเสื้อ ไม่รู้เขาทำได้ยังไง
คันเบ็ดนี่คุณภาพดีจริง...
ทันใดนั้น หยางฉี่รู้สึกหน้ามืด ภาพตรงหน้าซ้อนกัน โอ๊ย หนึ่งชั่วโมงนี่ก็ยังหนักไปเหรอ? จุดไฟอีกดอก เลิกงาน!
ว่าแล้วเขาก็ควบคุมปลาเฉอให้ผ่อนคลาย ลดแรงดิ้น
จางต้าจ้วงรู้สึกเบาขึ้นทันที
อึ้งไป ก่อนจะหัวเราะลั่น
“ฮ่า ๆ ๆ น้อง! ปลาหมดแรงแล้ว! มันหมดแรงแล้ว! เร็ว ๆ ๆ ถ่ายรูปให้พี่หน่อย! ไม่สิ ถ่ายวิดีโอ! ถ่ายวิดีโอ!”
“ได้เลย...”
หยางฉี่ล้วงมือถือออกมาเปิดกล้อง
“หามุมดี ๆ นะ ถ่ายให้พี่หล่อหน่อย เดี๋ยวกลับไปจะลงเฟซบุ๊ก!”
จางต้าจ้วงพูดพลางถอยหลัง เคลื่อนไหวเร็วกว่าเมื่อกี้ แต่ก็ยังนิ่ง ไม่รีบร้อนเพราะปลาหมดแรง
ประสบการณ์สอนเขาว่าปลาชอบแกล้งตาย คิดว่ามันไม่ไหวแล้ว อยู่ดี ๆ ก็พลิกตัวหนีไป
หยางฉี่ยกมือถือ เลนส์กล้องเล็งที่ผิวน้ำ หางตามองแอบมองจางต้าจ้วง
ผิวน้ำเริ่มกระเพื่อมเป็นวง
เงาดำมหึมาโผล่ขึ้นจากใต้น้ำ แค่หัวก็ใหญ่กว่ากะละมัง ปากอ้าปิดราวกับกลืนเด็กได้ทั้งตัว
จางต้าจ้วงอุทานออกมา มือที่เก็บสายเบ็ดถึงกับหยุดชะงัก
“คุณพระ พุ่งครึ่งวา ปลาเฉอใหญ่ ข้าจะล้างโลกา...”
มุมปากของหยางฉี่ยกขึ้นเล็กน้อย ท่านพี่ อย่าทำให้ฉันผิดหวังนะ...
ขอแค่โฆษณานี้ออกไป ได้ผลดีกว่าวิดีโอสั้นทุกรูปแบบแน่
ลูกค้าคนแรก ถือว่าได้มาแล้ว
กระแสจิตเร่งเร้า!
ปลาเฉอออกแรงกะทันหัน หางฟาดผิวน้ำ กระเด็นเป็นละอองสูงสามเมตร
หัวปลามุดลง เส้นเอ็นดัง “หึ่ง ๆ ๆ”
เป๊าะ...
คันเบ็ดหักกลางออกเป็นสามท่อน แรงคลายเร็วเกินคาด
จางต้าจ้วงล้มถอยหลังไปทั้งตัว
“อ้าว ๆ ๆ—”
ถอยหลังไปหลายก้าว เท้าสะดุดในดินเลน กระแทกก้นลงนั่งกับพื้น
ตอนถึงพื้นยังลื่นไถลไปอีกครึ่งเมตร เสื้อกางเกงเปื้อนโคลนไปหมด
ยอดเยี่ยม... หยางฉี่กัดริมฝีปาก บันทึกเหตุการณ์ทั้งหมดไว้
บนผิวน้ำ ปลาเฉอตัวนั้นหายไปแล้ว
ทุกสิ่งกลับสู่ความสงบ
มีเพียงระลอกคลื่นบนน้ำ ซากคันเบ็ดสามท่อนกระจัดกระจายบนฝั่ง และนักตกปลาผู้หนึ่งนั่งอยู่บนพื้น ตัวเปื้อนโคลน ดวงตาเบิกโพลง
จางต้าจ้วงนั่งจมอยู่ตรงนั้น มือยังถือด้ามคันเบ็ดครึ่งท่อน ปากอ้าค้าง สายตามองไปทางที่ปลาเฉอหายไป
ทั้งตัวเหมือนถูกใครกดปุ่มหยุด
หยางฉี่รู้สึกผิดนิดหน่อย แต่นึกขึ้นได้ว่าถ้าเป็นปลาสองร้อยชั่งธรรมดาคงกระชากเขาลงน้ำไปไหว้เสด็จพ่อแล้ว การให้เขาสัมผัสแรงปลายักษ์สักครั้งก็นับว่ามีน้ำใจมากแล้ว
“ท่านพี่ เป็นอะไรหรือเปล่า!”
ห้าวินาทีผ่านไป
สิบวินาทีผ่านไป
จางต้าจ้วงถึงได้สติจากความตื่นเต้น มองคันเบ็ดครึ่งท่อนในมือ ลุกขึ้นยืน ปัดโคลนที่ก้น
ปล่อยเสียงหัวเราะที่มาช้า
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ สะใจ สะใจยิ่งนัก! ฮ่า ๆ ๆ ๆ ...”
เสียงหัวเราะก้องไปทั่วอ่างเก็บน้ำ ไล่นกน้ำให้บินขึ้น
แล้วเดินมาหาหยางฉี่ ตื่นเต้นจนเนื้อเต้น
“น้อง! ถ่ายไว้หรือเปล่า? ถ่ายไว้หรือเปล่าเนี่ย?”
หยางฉี่แกว่งมือถือ: “ถ่ายไว้แล้ว บันทึกวิดีโอตลอด ตั้งแต่แกตะโกนว่า ‘เร็วถ่ายรูปให้พี่’ จนถึงคันหัก แล้วก็นั่งกับพื้น อยู่ในนั้นหมด”
“เร็ว ๆ ๆ เอาดูหน่อย!”
จางต้าจ้วงขยับเข้ามาดูคลิปย้อนหลัง
วิดีโอยาวเพียงสามนาที เก็บภาพจางต้าจ้วงสู้ปลาเก็บสาย ปลาเฉอโผล่เหนือน้ำ ช็อตนั้นถ่ายออกมาดีมาก จากนั้นปลาเฉอก็ออกแรงกะทันหัน คันหัก สุดท้ายเป็นภาพจางต้าจ้วงล้มถอยหลัง ก้นกระแทกพื้น ไถลไปครึ่งเมตร ทุลักทุเลดีแท้
แต่จางต้าจ้วงไม่รู้สึกทุลักทุเลเลยแม้แต่น้อย เพราะนี่คือร่องรอยการต่อสู้กับปลายักษ์ของเขา คือเกียรติยศ
ดูแล้วดูอีก
“จ๊าก ๆๆ นายร้าน ตัวนี้ต้องเกินสองร้อยชั่งแน่ ๆ ผมบอกเลย ผมเคยเห็นปลาเฉอร้อยแปดสิบชั่ง ตัวเล็กกว่านี้วงนึง ปลาแกนี่ สองร้อยชั่งขึ้นไป มากกว่าไม่จำกัด!”
หยางฉี่ยิ้มพยักหน้า ปลาของเขาหนักเท่าไหร่ ใจเขากระจ่าง
“ฮ่า ๆ ๆ ท่านพี่ สะใจก็พอแล้ว”
หยุดไปครู่ แล้วพูดอย่างมีนัยยะ: “อ่างเก็บน้ำของฉัน ไม่ได้มีแค่ปลายักษ์ตัวเดียวนะ!”
“จริงเหรอ?”
หยางฉี่ไม่พูด
“น้อง ส่งวิดีโอให้พี่”
จางต้าจ้วงเปลี่ยนเรื่อง ในใจตกหลุมรักทำเลมงคลนี้แล้ว
“ได้สิ เพิ่มเพื่อน เดี๋ยวส่งให้”
สองคนหยิบมือถือออกมา สแกนคิวอาร์โค้ดของกันและกัน
หยางฉี่พิมพ์ในช่องหมายเหตุว่า——“จางต้าจ้วง!”
ตอนจะส่งเขาลังเล แล้ววงเล็บเพิ่มว่า: นักตกปลาคนแรก
จางต้าจ้วง นักตกปลาคนแรก...