ในสายตาของแพทย์ ไม่มีความแตกต่างระหว่างชายหญิง มีเพียงผู้ป่วยเท่านั้น
พยาบาลก็เช่นกัน
หลี่เฟิงเข้าใจเรื่องนี้แล้ว กำลังจะยื่นมือไปดึงม่านกั้นเตียง
“เอ๊ะ? ทำไมมีพยาบาลผู้ชายอยู่ด้วย?”
จู่ ๆ หญิงวัยกลางคนรูปร่างอวบอิ่มคนหนึ่งก็เดินเข้ามาจากนอกห้อง สวมเสื้อแขนสั้นลายดอกไม้ ดัดผมเป็นลอนเล็ก ๆ นางคือแม่สามีของหญิงตั้งครรภ์เตียง 51
พอเห็นพยาบาลผู้ชายยืนอยู่ในห้องคนไข้ นางก็เหมือนแมวโดนเหยียบหาง เสียงสูงขึ้นทันที “นี่เป็นโรงพยาบาลที่ได้มาตรฐานหรือเปล่า? แผนกสูติกรรมมีพยาบาลผู้ชายได้ยังไง! ออกไป รีบออกไปเดี๋ยวนี้!”
พูดจบ หญิงวัยกลางคนก็เข้ามาผลักไสหลี่เฟิงทันที
นิสัยแบบนี้เอง หญิงตั้งครรภ์เตียง 51 ถึงยังไม่ยอมเลือกผ่าคลอด เอาแต่รอคลอดเอง ไม่มากก็น้อยคงเกี่ยวข้องกับแม่สามีคนนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้
“หลี่เฟิง ไม่งั้นเธอออกไปก่อนเถอะ ฉันจัดการคนเดียวได้!” โจวหลิงเสวี่ยรีบพูด
“ได้ ฉันไปรอที่หน้าประตูนะ ถ้ารับมือไม่ไหวจริง ๆ ก็เรียกฉัน!” หลี่เฟิงพยักหน้า ขี้เกียจจะไปเอาเรื่องกับญาติผู้ป่วยที่ไร้เหตุผล
เขาดึงม่านปิดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันหลังเดินออกไป
ในห้องคนไข้ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสของหญิงตั้งครรภ์เตียง 51 ดังออกมาไม่ขาดสาย นางอ้อนวอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า “แม่...ฉันทนไม่ไหวแล้ว...เจ็บมาก...ผ่าคลอดเถอะ...ขอร้องล่ะ...”
ทว่าแม่สามีไม่เพียงไม่ปลอบใจ คำพูดยังประชดประชันอีกด้วย “จะผ่าอะไรนักหนา ผู้หญิงคนไหนคลอดลูกแล้วไม่เจ็บบ้าง? มีแต่เธอนี่แหละที่สำออย คลอดเองดีกับลูก เป็นแม่คนแล้ว แค่นี้ยังทนไม่ได้หรือไง?”