“เฉินจื้อจง ไอ้คนทรยศ!”
“มีชีวิตดี ๆ อยู่แท้ ๆ แต่กลับไม่รู้จักรักษา ดันไปมั่วข้างนอก ทำให้ไป๋เจี๋ยต้องทุกข์ใจร้องไห้ทุกวัน!”
“แกไม่ลองคิดดูบ้างหรือไงว่า ถ้าตอนนั้นไม่มีพ่อของไป๋เจี๋ย แกจะมีวันนี้ได้ยังไง?!”
“ยังกล้ามาถึงบ้านฉันอีก ดูสิว่าฉันจะไม่ตบแกให้ตายคามือ!”
ทันทีที่เหยียนหลานเห็นเฉินจื้อจง ความโกรธที่อดกลั้นมาหลายวันก็ปะทุขึ้นราวกับภูเขาไฟระเบิด
หลังจากด่าเขาอย่างบ้าคลั่ง หล่อนก็พุ่งเข้าไปหมายจะตบหน้าเฉินจื้อจงสักสองสามฉาด
“ลานลาน!”
ไป๋เจี๋ยเห็นดังนั้นก็รีบยื่นมือไปห้ามเหยียนหลาน
เหยียนหลานโกรธจนหน้าแดงก่ำ “ไป๋เจี๋ย เขาเลวถึงขนาดนี้แล้ว เธอยังจะปกป้องเขาอีกหรือ?”
“ไม่ใช่ ฉันไม่ได้ปกป้องเขา!” ไป๋เจี๋ยส่ายหน้า ดวงตาค่อย ๆ มีน้ำเอ่อคลอ “ฉันหมดหวังกับเขาแล้ว แค่รู้สึกว่าไม่คุ้มจะเสียเวลากับคนแบบนี้!”
เดิมทีเธอเริ่มต้นชีวิตแต่งงานครั้งนี้เพราะทำตามคำสั่งของพ่อแม่
ดังนั้นทันทีที่รู้ว่าเฉินจื้อจงไปมั่วกับผู้หญิงข้างนอก เธอก็ตัดสินประหารชีวิตชีวิตแต่งงานครั้งนี้ โดยไม่เหลือเยื่อใยแม้แต่น้อย
แม้นิสัยของเธอจะอ่อนโยน แต่ในบางเรื่อง เธอก็ไม่อาจทนเห็นความสกปรกได้
เมื่อคว้าไว้ได้ ก็วางลงได้เช่นกัน
จากนั้นไป๋เจี๋ยก็กลั้นน้ำตาไว้ มองเฉินจื้อจงอย่างเย็นชา น้ำเสียงสงบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ “เฉินจื้อจง กลับไปได้แล้ว ตอนนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก รอให้อารมณ์ฉันดีขึ้น แล้วเราค่อยคุยเรื่องหย่ากัน!”
เฉินจื้อจงที่ยืนอยู่นอกประตูถึงกับนิ่งอึ้ง ราวกับไม่คิดว่าคนที่ปกติอ่อนโยนอย่างไป๋เจี๋ยจะพูดคำว่าหย่าออกมา