“น้าสาว คุณป้าไป๋กลัวฟ้าร้อง……”
หลี่เฟิงทำอะไรไม่ถูก ไม่คิดว่าเขากับไป๋เจี๋ยเพิ่งกอดกัน น้าสาวก็กลับบ้านมาเห็นเข้าพอดี
ถ้าพวกเขาไม่เคยมีอะไรกันมาก่อน ก็คงไม่เป็นไร
แต่ความจริงคือ ในคืนงานเลี้ยงฉลองจบมหาวิทยาลัย เขาเข้าใจผิดคิดว่าไป๋เจี๋ยเป็นเจ้ายู้ฉิง แล้วก็……
เพราะอย่างนั้น ตอนนี้เขาจึงร้อนใจจนแทบทำอะไรไม่ถูก ใบหน้าแดงก่ำไปหมด
ไป๋เจี๋ยเองก็ตกใจไม่แพ้กัน หัวใจแทบกระดอนออกมาจากลำคอ
แต่เธอทำได้เพียงปล่อยมือจากเอวของหลี่เฟิง ฝืนใจวิ่งเหยาะ ๆ ไปที่ประตู แล้วโผเข้ากอดเหยียนหลานทันที
“ลานลาน เธอก็รู้ว่าฉันกลัวฟ้าร้องที่สุด ก็เลย……”
“ฉันเห็นเสี่ยวเฟิงเติบโตมาตั้งแต่เด็ก ในสายตาฉัน ไม่ว่าเขาจะโตแค่ไหนก็ยังเป็นเด็กอยู่ดี……”
“ระหว่างฉันกับเสี่ยวเฟิงไม่มีอะไรทั้งนั้น เธออย่าคิดมากเลยนะ……”
เหยียนหลานมองไป๋เจี๋ยที่กอดเธอแน่น ก่อนจะเหลือบมองหลี่เฟิงซึ่งยังยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูกอยู่ที่เดิม แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
บ่ายวันนี้ตอนประมาณสามโมง เลขาธิการใหญ่เดินทางจากกรุงปักกิ่งกลับมาหยุนเฉิง ผู้อำนวยการโจวมอบหมายให้เธอเป็นผู้รับผิดชอบ ทำเอาเธอยุ่งจนหัวหมุน
เดิมทีเธอตั้งใจจะอยู่เข้าเวรที่โรงพยาบาล แต่บังเอิญเห็นพยากรณ์อากาศในโทรศัพท์ บอกว่ากลางคืนจะมีพายุฝนฟ้าคะนอง
พอมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็เห็นเมฆดำหนาทึบเคลื่อนมาจากทางตะวันตกจริง ๆ
เธอนึกขึ้นได้ทันทีว่าไป๋เจี๋ยกลัวฟ้าร้องที่สุด จึงรีบร้อนขับรถกลับมา