“ดีที่ผมทะลวงถึงขั้นหลอมปราณชั้นสองแล้ว พลังปราณในร่างมีมากพอใช้!”
หลี่เฟิงหาบันไดสะอาด ๆ ตรงมุมหนึ่ง นั่งขัดสมาธิลง วางสมุนไพรไว้ระหว่างฝ่ามือทั้งสองข้าง แล้วค่อย ๆ หลับตา
วิธีพิเศษที่ว่าก็คือใช้พลังปราณของตนเป็นไฟอ่อน ซึมซาบเข้าไปทุกอณูของสมุนไพร ขับสิ่งเจือปน กลิ่นอับ และพิษจากยาออกมาให้หมด เหลือไว้เพียงแก่นตัวยาที่บริสุทธิ์ที่สุด ก่อนรวบรวมควบแน่นให้กลายเป็นน้ำยา
พลังปราณสีเขียวครามสายแล้วสายเล่าค่อย ๆ ไหลออกจากฝ่ามือของหลี่เฟิง ราวกับเส้นไหมพันรอบผิวสมุนไพร ก่อนซึมลึกเข้าไปอย่างไร้สุ้มเสียง
สมุนไพรเหล่านั้นเริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัดภายใต้การห่อหุ้มของพลังปราณ
ผิวที่เดิมแห้งหยาบค่อย ๆ กลับมาเนียนชุ่มชื้น สีสันหม่นหมองค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสดใส ราวกับฟื้นคืนชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง
จากนั้น หยดน้ำยาสีขาวขุ่นก็ถูกขับออกมาจากสมุนไพร ไหลลงมาตามปลายนิ้วของเขา ก่อนหยดลงในขวดแก้วที่วางเตรียมไว้บนพื้นจนหมด
กระบวนการนี้ดำเนินอยู่นานกว่าสิบนาที จนสมุนไพรไม่อาจควบแน่นเป็นน้ำยาได้อีก หลี่เฟิงจึงหยุดฝึกวิชา
เขาลืมตาขึ้น โยนสมุนไพรที่หมดประโยชน์แล้วลงถังขยะข้าง ๆ จากนั้นหยิบขวดแก้วบนพื้นขึ้นมาดู
ก้นขวดมีน้ำยาสีขาวขุ่นอยู่เพียงชั้นบาง ๆ แม้จะดูไม่มาก แต่ก็น่าจะพอให้โจวหลิงเสวี่ยใช้ได้หลายครั้ง
แต่ตอนที่เขากำลังจะปิดฝาขวด จู่ ๆ ก็ขมวดคิ้วขึ้นมา