หลี่เฟิงยืนนิ่งอยู่กับที่ มองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเย็นชา
จะเรียกว่าแผนล่อจับหรือเปล่า เขาก็ไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ ๆ ผู้หญิงคนนี้กำลังใส่ร้ายเขา และเห็นได้ชัดว่าเป็นแผนที่หยางเหว่ยวางไว้
ดูท่าคำเตือนของเจ้ายู้ฉิงก่อนหน้านี้จะไม่ได้ผลเลย หยางเหว่ยยังคิดจะออกหน้าแทนเฉินเจียวเจียว ถึงได้คิดแผนต่ำช้าแบบนี้ขึ้นมา
ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่น เจอเรื่องแบบนี้คงลนลานจนทำอะไรไม่ถูก
แต่หลี่เฟิงยังคงใจเย็น เขาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ แล้วรินชาให้ตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ
อย่างไรเสีย งานนี้ก็จัดโดยลูกหลานข้าราชการระดับสูง ชาที่เตรียมไว้ต้อนรับแขกย่อมเป็นชาชั้นเลิศ น้ำชาสีอำพันใสสะอาด กลิ่นกล้วยไม้หอมสดชื่นลอยมาแตะจมูก
หลี่เฟิงยกถ้วยชาขึ้นจรดริมฝีปาก จิบอย่างไม่รีบร้อน สายตาจับอยู่ที่เกอซูม่านซึ่งยังคงแสดงละครอยู่ตรงหน้าประตู “เกอซูม่าน หยางเหว่ยให้ผลประโยชน์อะไรกับเธอ ถึงได้ทำทุกวิถีทาง ใช้กลอุบายต่ำช้าแบบนี้ใส่ร้ายฉัน?”
“ใส่ร้าย? หลี่เฟิง ฉันไม่เข้าใจว่านายพูดเรื่องอะไร!” เกอซูม่านหันกลับมา ใบหน้าเล็ก ๆ ดูตื่นตระหนก ทว่าภายในใจกลับประหลาดใจไม่น้อย
เธอรับคำสั่งจากหยางเหว่ยมาถึงได้คิดใส่ร้ายหลี่เฟิง แต่ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะใจเย็นได้ขนาดนี้
ช่างเถอะ อย่างไรตั้งแต่วินาทีที่หลี่เฟิงเดินเข้าห้องส่วนตัวนี้ เขาก็ไม่มีทางหนีรอดอยู่แล้ว
เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่พลาด เธอต้องแสดงฝีมือให้ดีที่สุด เล่นให้สมจริงเข้าไว้
เกอซูม่านรีบขดตัวไปอยู่ตรงมุมห้อง ยกมือทั้งสองข้างขึ้นปกป้องอก ราวกับถูกข่มขืนมาจริง ๆ น้ำตาพรั่งพรูออกมาในทันที ก่อนจะมองหลี่เฟิงอย่างน่าสงสาร “หลี่เฟิง ฉันแค่ถามเพราะอยากรู้ว่า มาร่วมพิธีขอคืนสาวของแฟนเก่าแล้วนายรู้สึกยังไง ไม่ได้มีเจตนาประชดประชันเลยสักนิด”