เมื่อเฉินอวี่ผลักประตูห้อง 204 เปิดออก อากาศก็ลอยคลุ้งด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ
เป็นกลิ่นอาหาร
คงเป็นของที่จางวั่นเยว่ส่งผ่านกระเป๋าส่วนรวมมาอีกแล้ว
“เฉินอวี่! นายกลับมาแล้ว!”
หลี่เมิ่งเหยาเป็นคนแรกที่พุ่งมาถึงประตู “หัวหน้าห้องคราวนี้ทำเนื้อแกะผัดยี่หร่า ใส่กล่องเก็บความร้อนไว้ ยังร้อนจนลวกปากอยู่เลย ดีนะนายกลับมา! ถ้าช้ากว่านี้...”
เฉินอวี่เดินมาถึงโต๊ะอาหาร “ถ้ากลับช้าจะยังไง?”
หลี่เมิ่งเหยาโดนเขาถามแบบนี้ แววตาเลื่อนลอยไปมา “จะยังไงล่ะ... ก็เก็บไว้ให้นายไง...”
เสิ่นชิงฉือกำลังใช้ตะเกียบแบ่งเนื้อแกะใส่ชามหลายใบ
“พอดีเลย รีบกินตอนร้อน ๆ”
“อ้อ เมื่อกี้ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น?”
หลินเยว่นั่งเงียบ ๆ บนเก้าอี้ด้านข้าง มือทั้งสองประคองชามเล็ก เป่าลมเบา ๆ
เฉินอวี่โบกมือ “ไม่มีอะไร พวกเธอไม่ต้องรู้หรอก กินข้าวก่อนเถอะ...”
ทั้งสี่คนนั่งล้อมโต๊ะ ต่างพากันอุทาน
“อื้อ... อร่อย! พวกเด็กผู้หญิงบนรถก็ต้องกำลังกินดื่มอย่างเต็มที่แน่!”
“มีวั่นเยว่คอยจัดการ อย่างน้อยเสบียงก็ไม่ขาด”
“ก็จริงนะ เอ้อ ภารกิจวิลล่าผีสิงนี่ใกล้จบหรือยัง? พรุ่งนี้เช้าก็ออกไปได้แล้วใช่ไหม?”
“ถ้าคืนนี้ผ่านไปได้อย่างราบรื่น ตามทฤษฎีแล้ว พอรุ่งสางภารกิจก็จะสำเร็จ”
เฉินอวี่กินเนื้อแกะเงียบ ๆ ฟังพวกเธอคุยกันเรื่อยเปื่อย
หลังอาหาร เฉินอวี่วางตะเกียบ ใช้กระดาษเช็ดมุมปาก
“กินเสร็จแล้วเหรอครับ พี่เฉิน”
เสิ่นชิงฉือเงยหน้าขึ้น สบตาเขา ใบหูแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย ส่งเสียง “อืม” เบา ๆ
“งั้นไปกันเลย”
พูดจบเฉินอวี่ก็ลุกขึ้นยืน จับแขนเธอไว้ “การขับไล่วิญญาณเมื่อคืนยังไม่หมดจด ถือโอกาสที่ยังมีเวลา เราต้องทำต่อและเร่งมืออีกหน่อย”