"เฉินอวี่... ฉัน... ฉันผิดเอง ตอนนั้นที่บอกเลิกเป็นเพราะฉันโง่เอง ฉันรู้ว่าฉันไม่มีสิทธิ์พูดเรื่องพวกนี้..."
หลี่เมิ่งเหยามองทุกคนจ้องมาที่ตน นี่พวกเขาจะให้ตัวเองขึ้นไปชั้นบนคนเดียวจริง ๆ!
เธอตื่นตระหนก!
เธอคลานไปที่เท้าของเฉินอวี่ กอดขาเขาไว้แน่น: "เฉิน... เฉินอวี่ ยังไงเราก็เคยคบกันมาก่อน ฉันไม่เชื่อ... ว่านายจะไม่เหลือเยื่อใยให้ฉันเลย!"
แต่แววตาของเฉินอวี่ ไม่เพียงไร้เยื่อใยต่อเธอ ดูเหมือนจะไร้ความรู้สึกต่อผู้คนด้วยซ้ำ
เขาค่อย ๆ แกะมือของหลี่เมิ่งเหยาที่กำขากางเกงเขาไว้แน่นออก
"เคยคบกันงั้นเหรอ?"
เฉินอวี่ส่ายหัว: "หมายถึงสามเดือน โทรศัพท์หนึ่งเครื่อง คอมพิวเตอร์หนึ่งเครื่อง กำไลทองหนึ่งวงงั้นเหรอ?"
หลี่เมิ่งเหยาหน้าซีดเผือด พูดอะไรไม่ออกสักคำ
เรื่องพวกนี้ เธอเป็นคนทำจริง ๆ แต่เธอเสียใจแล้ว เสียใจอย่างที่สุด
เธอทำได้แค่ร้องไห้: "เฉินอวี่ ฉันผิดเอง ฉันขอร้อง อย่าส่งฉันเข้าไป..."
เฉินอวี่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย: "นี่คือเส้นทางเอาชีวิตรอด แม้แต่พรสวรรค์ของตัวเองยังไม่กล้าใช้ ทีมจะเก็บเธอไว้ทำไม? เพื่อแบ่งอาหารออกไปอีกคำหนึ่งงั้นเหรอ?"
จางวั่นเยว่อยากพูดอะไร แต่ถูกเฉินอวี่ยกมือห้ามไว้
"ฉันให้เธอสองทางเลือก"
"หนึ่ง ฉันฟันเธอทิ้ง ช่วยให้เธอหลุดพ้นเร็วขึ้น"
"สอง แสดงคุณค่าของเธอ เอาตัวต้นแบบออกมา"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลี่เมิ่งเหยาชะงักนิ่งอยู่กับที่
สองทางเลือก???
นี่มันใช่ทางเลือกที่ตรงไหน?
วินาทีถัดมา แสงเย็นวาบขึ้น
ในมือของเฉินอวี่ ขวานดับเพลิงที่คุ้นตายิ่งปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า
ภายใต้แสงสลัว ใบขวานดำมืดด้วยคราบเลือด