เสียง "อี๊ดอ๊าด" ซ้ำซากดังขึ้นอีกครั้ง
ใบหน้าของหลี่เมิ่งเหยาซีดขาว เห็นได้ชัดว่ายังไม่หลุดพ้นจากความหวาดกลัวเมื่อครู่นี้
แต่กฎของภารกิจกำหนดไว้ว่าห้ามหยุดเกินสามวินาที
ดังนั้นเธอจึงไม่กล้าหยุด
ครั้งที่เจ็ดสิบห้า เจ็ดสิบหก...
"อดทนไว้ อีกนิดเดียวแล้ว"
เสิ่นชิงฉือเอ่ยให้กำลังใจ พลางยืนอยู่ด้านข้างควบคุมเงา เตรียมพร้อมช่วยเหลือทุกเมื่อ
หลินเยว่ดูเหมือนจะตึงเครียดยิ่งกว่าหลี่เมิ่งเหยาอีก...
ครั้งที่แปดสิบห้า แปดสิบหก...
เวลาผ่านไปทีละวินาที
ครั้งที่เก้าสิบเอ็ด เก้าสิบสอง...
ความหวังอยู่ตรงหน้าแล้ว
ครั้งที่เก้าสิบเจ็ด!
"อี๊ด——"
บานตู้เปิดออก
"ซี้——ซี้——ซี้——"
ก้อนเนื้อน่าสะอิดสะเอียนสีซีดขาวกลุ่มหนึ่งเบียดตัวพุ่งออกมาอย่างแรง!
ผิวเต็มไปด้วยตุ่มหนองที่พองและหดตัวไม่หยุด ข้อนิ้วหลายสิบคู่ยื่นออกมาจากส่วนต่าง ๆ ของก้อนเนื้อ!
ปากที่เต็มไปด้วยฟันแหลมคมก็อ้ากว้าง!
หลี่เมิ่งเหยาตกใจจนตัวสั่นอีกครั้ง เกือบจะเป็นลม!
เฉินอวี่ยังไม่ทันได้ลงมือ...
ด้านข้าง เสิ่นชิงฉือมีแววตาเย็นชา!
เงาที่เกิดจากการฉายแสงทั้งหมดบนพื้นและกำแพงเดือดพล่าน!
หดตัวไปยังตำแหน่งของก้อนเนื้อในชั่วพริบตา!
"พรวด!"
ภายในเวลาเพียงหนึ่งวินาที ก้อนเนื้อก็ระเบิดกระจายเกลื่อนพื้น!
แน่นอนว่า หลี่เมิ่งเหยาก็เปื้อนไปด้วยไม่น้อย!
เธอพยายามข่มความคลื่นไส้และความหวาดกลัว แต่มือยังจำเป็นต้องเปิดปิดตู้เสื้อผ้าต่อไป!
เฉินอวี่มุมปากกระตุก...