“ตูม!”
ประตูรถอันหนักอึ้งกั้นพายุหิมะไว้ข้างนอกอย่างสิ้นเชิง
เฉินอวี่พาจางวั่นเยว่กลับมาที่ตู้รถไฟแล้ว
ไออุ่นห่อหุ้มทั่วร่างในพริบตา
ทันทีที่ทั้งสองเข้ามา ก็เห็นสาวๆ เบียดกันอยู่ริมหน้าต่างด้านซ้าย ใบหน้าแนบกับกระจก
เติ้งอวี่ซินวิ่งเหยาะๆ ไปที่ประตู คว้าแขนของเฉินอวี่ไว้แน่น เงยหน้าขึ้น: “เฉินอวี่...คุณเลือดออกหรือเปล่า บาดเจ็บตรงไหนไหม”
หวังเมิ่งเมิ่งหรี่ตาลง
เธอหันหลังกลับทันที เทน้ำร้อนครึ่งแก้วจากกระติกน้ำร้อน แล้วลนลานหาผ้าขนหนู
ท่าทางกระตือรือร้นเกินจริง
พลางส่งของให้เฉินอวี่ พลางพูดด้วยน้ำเสียงชื่นชมและออดอ้อน: “พี่เฉินอวี่! เก่งที่สุดเลย! ไอ้แก่แซ่อวี่นั่น สมควรถูกจัดการตั้งนานแล้ว!”
หลี่เมิ่งเหยาอยู่ท้ายแถว เมื่อเห็นท่าทางของหวังเมิ่งเมิ่ง ก็ยังรู้สึกไม่สบายใจบ้าง
นางมองนานที่สุด และละเอียดที่สุด
เฉินอวี่ฆ่าผู้อำนวยการอวี่ข้างนอก เรียกได้ว่าบดขยี้ราบคาบ
หลังจากวันสิ้นโลก จะมีคนที่มีพลังเหนือกว่าผู้อื่นเช่นนี้เกิดขึ้นมาจริงๆ
หยางเค่อซินออกจากริมหน้าต่าง เดินมาที่ทางเดิน: “พวกคนข้างนอกนั่น คุยอะไรกันอยู่ เห็นออกรสออกชาติจัง”
จางวั่นเยว่เดินไปที่เบาะคนขับอย่างกระตือรือร้น: “กำลังเปิดดูช่องสัญญาณภูมิภาคน่ะ”
“ช่องสัญญาณภูมิภาค?”
เติ้งอวี่ซินทวนเบาๆ เปิดอินเทอร์เฟซของตัวเองตามสัญชาตญาณ: “ทำไมคึกคักจัง”
กล่องสนทนากางออกตรงหน้า ข้อมูลเลื่อนรวดเร็วจนตาลาย