“เจ้าไม่ประหม่าหรือ?” จื่อเสวี่ยขยับมืออย่างกระวนกระวาย
“...ก็รู้อยู่แล้วนี่ ฉันมีตัวช่วยโกง” สิงเซี่ยตอบอย่างสงบนิ่ง
“ชิ...”
ก็เจ้าเป็นฝ่ายถามก่อนเองแท้ ๆ แล้วไหงตอนนี้ถึงมาชิใส่กันอีกล่ะ คุณหนู ช่วยทำตัวให้ปกติหน่อยได้ไหม! สิงเซี่ยต้องอดกลั้นสุดกำลังกว่าจะข่มความอยากบ่นเอาไว้ได้
ตอนนี้พวกนางยืนอยู่ด้านนอกอาคารหลังหนึ่งที่ดูธรรมดา ที่นี่คือสถานที่สอบข้อเขียนของการสอบบิน
เบื้องหน้าพวกนางมีแถวผู้เข้าสอบราวหนึ่งถึงสองร้อยคน ล้วนเป็นแม่มดที่มาสอบข้อเขียนการบินเช่นเดียวกัน
ส่วนใหญ่เป็นแม่มดชั้นปีสอง มีเพียงส่วนน้อยที่อยู่ชั้นปีสามขึ้นไป ส่วนนักเรียนใหม่ชั้นปีหนึ่ง...น่าจะมีแค่พวกนางสองคนกระมัง
เดิมทีไอเลียก็คิดจะมาด้วย แต่คู่มือของนางเพิ่งท่องไปได้แค่ครึ่งเดียว พอคิดดูแล้ว นางก็รู้สึกว่าตนไม่ควรมาขายหน้า
รุ่นพี่ที่อยู่ข้างหน้ากำลังพูดคุยกันจ้อกแจ้ก สิงเซี่ยเงี่ยหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง ส่วนใหญ่ก็เป็นเสียงพึมพำทำนองว่า ‘สอบเสร็จแล้วไปกินเนื้อย่างกันเถอะ’ หรือ ‘ท่านอธิการโปรดคุ้มครอง ขอให้ข้อสอบง่ายหน่อยเถิด’
จะว่าไป...รุ่นพี่ที่ยังต้องสอบข้อเขียนซ่อมเหล่านี้ คงมีปัญหาอยู่ไม่มากก็น้อย ไม่เช่นนั้นคงไม่ตกอยู่ในสภาพต้องกลับมาสอบใหม่ช่วงปิดเทอมหรอก
การสอบภาคปฏิบัติค่อนข้างยาก สิงเซี่ยเข้าใจได้หากสอบไม่ผ่าน แต่ข้อเขียนกำหนดขอบเขตไว้ชัดเจนขนาดนี้แล้วยังสอบไม่ผ่าน นี่คงมีปัญหาจริง ๆ แล้วกระมัง