แล้วเรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไรกันนะ?
「ท่าทางของเจ้าแข็งทื่อเกินไปแล้ว ไร้ชีวิตชีวา ไร้วิญญาณเช่นนี้จะเป็นแม่มดที่ดีได้อย่างไร!」
ภายในห้องส่วนตัวอันเงียบสงบของร้านกาแฟ ซานเตอลาชี้โน่นชี้นี่ใส่สิงเซี่ยที่กำไม้เท้าเวทมนตร์ไว้แน่น สีหน้าราวกับกำลังบอกว่า ‘รุ่นน้องนี่ไม่ได้เรื่องเลยนะ’
จื่อเสวี่ยนั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ มือประคองโกโก้ร้อนไว้ถ้วยหนึ่ง พยายามควบคุมสีหน้าอย่างหนัก
ตอนนี้นางรู้สึกซับซ้อนนัก ทั้งไม่สบอารมณ์ที่สิงเซี่ยถูกศิษย์พี่สาวผมทองประหลาดผู้นี้จับผิด แต่ก็รู้สึกว่าท่าทางเสียเปรียบของสิงเซี่ยช่างน่าสนใจอยู่เหมือนกัน
ความรู้สึกทั้งไม่พอใจและชอบใจตีกันอยู่ในใจ ไม่มีฝ่ายใดเอาชนะได้ นางจึงทำได้เพียงนั่งดูอยู่ข้าง ๆ
หากจะอธิบายสถานการณ์ตอนนี้ คงต้องย้อนเวลากลับไปก่อนหน้านี้ไม่นาน ตอนที่อาจารย์แม่มดผู้เคร่งขรึมกดหัวซานเตอลาให้ขอโทษสิงเซี่ย
ส่วนวิธีขอโทษของซานเตอลาก็คือเลี้ยงข้าวสิงเซี่ยสักมื้อ
หลังจื่อเสวี่ยสอบเสร็จ ทั้งสามคนก็มาที่นี่ ตอนแรกก็แค่กินข้าวกันตามปกติ ระหว่างนั้นซานเตอลาถามด้วยความสงสัยว่าสิงเซี่ยสอบได้เป็นอย่างไร แล้วเรื่องก็เลยเถิดไปจนหยุดไม่อยู่
พอได้ยินว่าสิงเซี่ยเรียนรู้เวทมนตร์ได้แล้วสองบท ซานเตอลาก็ทำหน้าตกใจราวกับว่า ‘มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ’ ก่อนจะชักไม้เท้าเวทมนตร์ออกมายัดใส่มือสิงเซี่ย แล้วบอกให้นางแสดงให้ดู
สิงเซี่ยต้านสายตากระตือรือร้นของซานเตอลาไม่ไหว จึงต้องแสดงเวทมนตร์สองบทที่ตนเชี่ยวชาญให้ดู