ตอนสิงเซี่ยกลับมาจากข้างนอก จื่อเสวี่ยยังคงฝึกอักขระเวทอันลึกซึ้งยากจะเข้าใจอย่างหนักหน่วง
เมื่อเทียบสีหน้ากลัดกลุ้มของจื่อเสวี่ยกับสีหน้าตื่นเต้นของสิงเซี่ย ความแตกต่างก็ปรากฏชัดขึ้นมาทันที
แม้บนใบหน้าของสิงเซี่ยจะเผยความเหนื่อยล้าอยู่บ้าง แต่ดวงตาของนางกลับเปล่งประกาย โดยเฉพาะดวงตาสีทองข้างนั้น ราวกับกำลังพ่นแสงร้อนแรงที่แผดเผาผู้คนออกมา
จื่อเสวี่ยถูกดวงตาข้างนั้นจับจ้องจนอดยกแท็บเล็ตขึ้นบังใบหน้าไม่ได้ นางเอ่ยถามเสียงอ่อยราวกับกระต่ายน้อยที่หวาดกลัวหมาป่าตัวใหญ่ “สนุกมากหรือ?”
“สนุกสุด ๆ!” สิงเซี่ยกระโดดโลดเต้นไปนั่งบนโซฟา ก่อนเล่าประสบการณ์วันนี้ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
หลังฝึกพื้นฐานไปครึ่งวัน อิ๋นคงก็หยิบไม้กวาดที่ยอดเยี่ยมกว่าเดิมมาให้นางใช้ เมื่อเทียบกับไม้กวาดสำหรับมือใหม่ซึ่งความเร็วค่อนข้างช้าและควบคุมง่าย ไม้กวาดด้ามนี้กลับไม่ง่ายเช่นนั้น
มันเร็วมาก ทั้งยังตอบสนองฉับไว เพียงสิงเซี่ยคิดแวบเดียว มันก็พุ่งทะยานออกไปราวกับจรวด
ตอนเพิ่งเริ่มใช้ นางขี่ไม้กวาดด้ามนี้พุ่งชนกำแพงแสงสีเงินแตกไปหลายด้าน หลังจากค่อย ๆ ทำความเข้าใจข้อมูลต่าง ๆ ของไม้กวาด นางจึงควบคุมไม้กวาดที่ยอดเยี่ยมด้ามนี้ได้อย่างราบรื่น
พอพูดถึงตรงนี้ สิงเซี่ยก็อดยกมือแตะดวงตาขวาสีทองของตนไม่ได้ นางรู้ดีว่าความได้เปรียบในการบินเช่นนี้ ล้วนเป็นเพราะดวงตาคู่นี้
เมื่อพรสวรรค์ถูกกระตุ้น สมองของนางก็คล้ายกลายเป็นเครื่องคำนวณชั้นยอด สามารถคำนวณเส้นทางที่ไม้กวาดจะเคลื่อนที่ต่อไปได้อย่างแม่นยำ จากข้อมูลที่ดวงตารวบรวมมา