“การลากเส้นต่อเนื่องสำคัญมากก็จริง แต่มันเป็นสะพานเชื่อมระหว่างอักขระเวทสองตัว เจ้าต้องเรียนรู้อักขระเวททั้งสองตัวให้ได้ก่อน จึงค่อยเริ่มเรียนวิธีเชื่อมพวกมันเข้าด้วยกัน”
โม่เยี่ยนชิวยกมือปัดบนโต๊ะ กระดาษสีขาวราวหิมะแผ่นหนึ่งก็ปรากฏขึ้น นางใช้มือขวาวาดอักขระเวทลงไปอย่างรวดเร็ว ซึ่งเป็นตัวเดียวกับที่สิงเซี่ยเพิ่งเรียนรู้ไปเมื่อครู่
จากนั้นนางตวัดปลายนิ้วอย่างคล่องแคล่ว เส้นบางสายหนึ่งต่อเนื่องออกมาจากปลายอักขระเวทตัวแรก นี่แหละคือการลากเส้นต่อเนื่อง
“อย่างที่เห็นนี่ แล้วต่อจากนี้เจ้าจะเริ่มอย่างไร?”
แต่หลังวาดเส้นต่อเนื่องเสร็จ โม่เยี่ยนชิวก็หยุดมือ แล้วมองสิงเซี่ยด้วยรอยยิ้มบาง
สิงเซี่ยเข้าใจความหมายของโม่เยี่ยนชิวทันที หากยังไม่เรียนรู้อักขระเวทอีกตัวหนึ่งให้ได้ ต่อให้เรียนการลากเส้นต่อเนื่องไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร?
ปลายด้านหนึ่งเชื่อมกับอักขระเวท ส่วนอีกด้านเชื่อมกับอากาศอย่างนั้นหรือ?
“การลากเส้นต่อเนื่องไม่มีแบบแผนตายตัว เจ้าต้องเลือกจากความเป็นไปได้มากมายสักแบบที่ทำแล้วรู้สึกถนัดที่สุด อักขระเวททุกตัวก็เป็นเช่นนี้”
อักขระเวทแต่ละตัวไม่เหมือนกัน การลากเส้นเชื่อมระหว่างพวกมันย่อมไม่ตายตัวเช่นกัน
การลากเส้นเชื่อมอักขระเวทแต่ละตัวเข้ากับอีกตัวล้วนแตกต่างกัน และวิธีลากเส้นของแม่มดแต่ละคนก็ไม่เหมือนกันด้วย
สรุปก็คือ ทำอย่างไรก็ได้ให้ถนัด ขอเพียงเชื่อมอักขระเวทเข้าด้วยกันได้ก็พอ