“โอ้ ดูท่าจะกระปรี้กระเปร่าดีนี่! มั่นใจไหมว่าจะสอบผ่านตั้งแต่ครั้งแรก?”
“ศิษย์พี่ อย่าทำเช่นนี้เลย...”
“เขินหรือ? น่ารักจริง”
สิงเซี่ยถูกอิ๋นคงคล้องคอไว้จนทำอะไรไม่ถูก ดูท่านางจะไม่ถนัดรับมือแม่มดผู้กระตือรือร้นเช่นนี้จริง ๆ
ยังดีที่วันนี้มีคนที่พอจะปราบอิ๋นคงอยู่ที่นี่ด้วย
ลั่วเซวียนรุ่นพี่ตัวเล็กกระโดดเหยง ๆ แล้วฟาดศีรษะอิ๋นคงอย่างแรง ไม่เปิดโอกาสให้อิ๋นคงลวนลามต่อ
ร่างเล็ก ๆ ซ่อนพละกำลังมหาศาลเอาไว้ สมกับเป็นรุ่นพี่ชั้นปีที่หกผู้พึ่งพาได้จริง ๆ
สิงเซี่ยที่ได้รับการช่วยเหลือจากลั่วเซวียนและถูกดึงไปอยู่ข้างหลัง ดวงตาแทบจะเป็นประกาย หากไม่ใช่เพราะยังไม่ได้โบกธงตะโกนว่า ‘รุ่นพี่เท่สุด ๆ’ กับ ‘รุ่นพี่ไร้เทียมทานทั่วหล้า’ อยู่ข้างหลังลั่วเซวียน ก็คงสมบูรณ์แบบแล้ว
ตามหลักแล้ว อิ๋นคงเป็นรุ่นพี่ของลั่วเซวียน แต่ในความรู้สึกของสิงเซี่ย กลับเหมือนลั่วเซวียนต่างหากที่เป็นผู้ใหญ่กว่า
เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องปกติ ลั่วเซวียนรุ่นพี่ชั้นปีที่หกอายุ 24 ปีแล้ว ส่วนอิ๋นคงก็อายุมากกว่านางเพียงสองสามชั้นปี อายุจึงไม่ใช่ปัจจัยหลักที่กำหนดความเป็นผู้ใหญ่อีกต่อไป
แม่มดในสถาบันแม่มดล้วนเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ไม่ใช่สถาบันที่มีแต่เด็กตัวจ้อย เมื่อเป็นเช่นนี้ ชั้นปีสูงกว่าจึงไม่ได้หมายความว่าจะเป็นผู้ใหญ่และพึ่งพาได้มากกว่าชั้นปีต่ำกว่าเสมอไป
ตรงกันข้าม ด้วยบรรยากาศโดยรวมของโลกแม่มด ยิ่งเป็นแม่มดชั้นปีสูงก็ยิ่งพึ่งพาไม่ได้ ส่วนเหล่านักเรียนใหม่ที่เพิ่งผ่านการสอบต่าง ๆ และเข้าสถาบันแม่มดมาได้ต่างหาก คือกลุ่มที่พึ่งพาได้ที่สุด