ใกล้เวลาเข้าเรียนแล้ว ทุกคนจึงค่อนข้างเงียบ
ในห้องมีเพียงหนานชิงที่ยืนเก็บการบ้าน กับอันโม่ฉือที่ลุกจากที่นั่งมาส่งการบ้าน
เสียงตอบรับของอันโม่ฉือเมื่อครู่ดังพอให้หลายคนได้ยิน เพื่อนร่วมชั้นไม่น้อยจึงเผยสีหน้าประหลาดใจออกมา
ที่จริงทุกคนรู้ว่าอันโม่ฉือไม่ได้เป็นใบ้ เขาพูดได้ และพวกเขาก็เคยได้ยินเสียงของท่านผู้ยิ่งใหญ่คนนี้
แต่ครั้งล่าสุดที่อันโม่ฉือพูด ก็คือตอนลงมือทำร้ายคน...
วันแรกที่ย้ายมาเรียนก็ลงไม้ลงมือเสียแล้ว ทุกคนจึงไม่ค่อยกล้าเข้าใกล้อันโม่ฉือ
ที่จริงก็ไม่ได้เกลียดเขา ไม่ถึงกับกลัวด้วยซ้ำ เพียงแต่พอทุกคนไม่สนใจเขาไปเอง ก็กลายเป็นเรื่องธรรมดาอย่างน่าประหลาดที่ไม่มีใครเข้าไปคุยกับเขา...
ครั้นได้ยินอันโม่ฉือพูดขึ้นมา หลายคนจึงมองเขาด้วยสายตาประหลาดใจ แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าอันโม่ฉือเองก็ไม่ได้เป็นคนน่ารังเกียจอะไรนัก
หนานชิงรับการบ้านมาอย่างสงบนิ่ง ก่อนจะถามเสียงดังว่า “ยังมีใครไม่ได้ส่งการบ้านอีกไหม?”
อันโม่ฉือหันกลับไปที่นั่งของตัวเอง
หนานชิงถามอยู่สองสามครั้ง เมื่อไม่มีใครตอบ เธอก็อุ้มการบ้านเดินออกจากห้องเรียน
ระหว่างทาง รอยยิ้มที่แฝงแววสมใจอยู่ในดวงตาของหนานชิง เพราะเมื่อครู่อันโม่ฉือยอมเอ่ยปาก ก็แปลว่าบุคลิกที่เธอสร้างขึ้นดึงดูดเขาได้แล้ว
“เอ้อร์เอ้อร์ ฉันช่วยให้เขาไม่ต้องเข้าโรงพยาบาลจิตเวชได้ แต่ชีวิตในอนาคตของเขาต้องเป็นปกติ แล้วชีวิตของฉันกับเขาก็ต้องเป็นปกติด้วย”
“แล้วเธอจะทำยังไง? อยากช่วยตัวละครชายรองคนนี้ให้กลับมาเป็นปกติเหรอ?”