ออกจากห้องน้ำมาแล้ว หนานชิงก็ยืนรับลมอยู่ตรงทางเดิน
เอ้อร์เอ้อร์ที่อยู่ในมิติส่วนตัวหัวเราะ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นใสแบบเด็กหนุ่มว่า “รู้ไหมว่าในเนื้อเรื่องเดิม ฉากนี้เกิดอะไรขึ้น?”
“หืม?”
“นางเอกซูฮุยฮุยถูกเพื่อนร่วมชั้นกลั่นแกล้งและกีดกัน เพราะเธอสนิทกับกู้มู่หลินมาก ทุกคนเลยพูดว่าเธอเกาะกู้มู่หลิน”
แต่ตอนนี้กลับไม่ใช่แบบนั้นแล้ว ทุกคนเห็นว่าซูฮุยฮุยนั่งข้างหนานชิงเมื่อคราวก่อน เรื่องจึงลุกลามไปจนพากันคิดว่าเธอเกาะหนานชิง แล้วก็กลั่นแกล้งเยาะเย้ยเธอ
หนานชิงเข้าใจแล้ว “ฉันช่วยซูฮุยฮุยไว้หลายครั้ง เธอเลยไม่ได้ไปข้องเกี่ยวกับกู้มู่หลิน เนื้อเรื่องพวกนี้ก็เปลี่ยนไปเองสินะ”
“ใช่ เพราะงั้นทุกการกระทำของเธออาจส่งผลต่อเนื้อเรื่องบางส่วนได้ ถึงขั้นอาจทำให้เส้นเรื่องหลักของโลกนี้พังเลยก็ได้” เอ้อร์เอ้อร์กล่าว
หนานชิงขมวดคิ้ว “งั้นฉันต้องระวังหน่อยใช่ไหม จะได้ไม่ทำเส้นเรื่องหลักพัง”
“ไม่ต้องระวังหรอก ฉันแค่บอกให้รู้ไว้ ไม่ได้หมายความว่าเธอต้องคอยระวังอะไร เราแค่ช่วยตัวประกอบชายก็พอ เรื่องอื่นไม่ต้องไปสนใจ” เอ้อร์เอ้อร์พูดอย่างร่าเริง พลางเลิกคิ้วเล็ก ๆ ขึ้น
หนานชิงเม้มปาก เธอเข้าใจแล้วว่าระบบของตัวเองไม่ใช่พวกว่านอนสอนง่ายทำตามกฎแน่นอน
สันดานของมันทั้งหยิ่งทะนงและไม่ยอมใคร
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทุกคนทยอยเข้ามาในห้องเรียน วันนี้เป็นคลาสใหญ่ คนมาเรียนค่อนข้างเยอะ
ศาสตราจารย์มาถึงห้องเรียนตอนเวลาเริ่มพอดี
ทุกคนตั้งใจฟังบรรยาย ขณะที่เงาร่างหนึ่งค่อย ๆ ย่องเข้ามาทางด้านหลังห้อง
“นักศึกษาที่ทำลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ข้างหลังนั่น ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้! รู้ไหมว่าฉันเกลียดคนมาสายที่สุด?” ศาสตราจารย์ที่กำลังสอนอยู่จู่ ๆ ก็ขึ้นเสียงดุ