“เรียบร้อย พันแผลเสร็จแล้ว จำไว้นะว่าอย่าให้โดนน้ำ เดี๋ยวหลังกินข้าวฉันล้างชามเอง”
“ได้”
อันโม่ฉือเงียบเป็นพิเศษ หากไม่นับสายตาที่แฝงความปรารถนาครอบครองของเขา บางทีใครเห็นก็อาจคิดว่าเขาเป็นเด็กหนุ่มเงียบ ๆ คนหนึ่ง
น่าเสียดายที่สายตาของอันโม่ฉือจับจ้องหนานชิงอยู่ตลอด ทั้งเร่าร้อนและแฝงความปรารถนาครอบครอง
หนานชิงไม่อาจมองข้ามสายตาเช่นนั้นได้จริง ๆ เธอลองถามหยั่งเชิงว่า “อันโม่ฉือ…ทำไมคุณถึงมองฉันอยู่เรื่อยเลย”
“เพราะฉันชอบมองคุณ”
อันโม่ฉือไม่ได้โกหก เขาพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาทั้งหมด
ภายในห้องเงียบลงเล็กน้อย ทั้งสองนั่งประจันหน้ากัน ข้างตัวมีอุปกรณ์ทำแผลวางกระจัดกระจายอยู่
หนานชิงนั่งกอดเข่าอยู่บนพื้น มองเขาพลางพูดว่า “อันโม่ฉือ ฉันว่าคุณแปลกไปนิด แต่ฉันรู้ว่าคุณไม่มีทางทำร้ายฉันหรอก เพียงแต่บางครั้งสายตาของคุณก็ทำให้ฉันกลัว อย่างเช่นตอนทำการบ้านเมื่อกี้”