“นี่คุณกำลังขอฉันแต่งงานอยู่หรือเปล่า?”
กู้มู่หลินเกือบเผลอตอบออกไปว่าใช่แล้ว แต่พอมองสถานที่จัดงานแต่ง เขาก็คิดว่าการขอแต่งงานแบบลวก ๆ อย่างนี้ดูไม่จริงใจเกินไปหรือเปล่า
ผู้หญิงให้ความสำคัญกับพิธีการที่สุด
“เปล่า”
“ถ้าไม่ใช่ก็อย่าถามสิ”
หนานชิงเอนกายพิงเขาเบา ๆ กู้มู่หลินจึงโอบเอวเธอไว้ตามใจ “เจ็บเท้าเหรอ?”
“อืม”
ร่างกายแนบชิดกัน เขาได้กลิ่นหอมจาง ๆ จากตัวเธอ ลูกกระเดือกของกู้มู่หลินขยับขึ้นลง “หนานชิง รู้ไหมว่าคุณเป็นปีศาจจิ้งจอกชัด ๆ”
“รู้สิ แถมยังเป็นปีศาจจิ้งจอกที่กินคุณคนเดียวด้วย”
“งั้นก็กินผมเลยสิ”
“ฉันชอบเฝ้ารอก่อน ค่อยกินเป็นอย่างสุดท้าย”
“ไม่กลัวว่าคนอื่นจะคาบผมไปหรือไง?”
“ถ้าคนอื่นคาบไปแล้ว ฉันก็ไม่เอาแล้ว”
กู้มู่หลินถึงกับพูดไม่ออก เขาเถียงเธอไม่ชนะ “หนานชิง เมื่อไหร่คุณจะแต่งงานกับผม?”
“ฉันไม่ได้รับปากแล้วหรือว่าจะแต่งงานกับคุณ?” หนานชิงหันมายิ้มหวานถาม
“อืม” แววเจ้าเล่ห์วูบผ่านดวงตาของกู้มู่หลิน ในเมื่อเป็นแบบนี้ เรื่องแต่งงานก็จัดการได้แล้ว
หลังกลับจากเมืองหนาน หนานชิงก็ยุ่งอยู่กับการเขียนวิทยานิพนธ์ เธอไม่รู้เลยว่ากู้มู่หลินแอบไปพบพ่อแม่ของเธอ และเอาอกเอาใจพวกท่านจนสนิทสนมกันมาก
พอหนานชิงกลับถึงบ้าน
พ่อกับแม่ก็ถามกันไปมาว่าเมื่อไหร่หนานชิงจะไปจดทะเบียนสมรส
จดทะเบียนสมรส?
หนานชิงนั่งบนโซฟา มองพ่อแม่ที่กำลังยิ้มหน้าบาน “กู้มู่หลินมาหาพวกคุณใช่ไหม?”
“ใช่ มู่หลินมาเยี่ยมพวกเรา แต่เขาไม่ได้พูดเรื่องจดทะเบียนเลยนะ พ่อกับแม่เห็นว่ามู่หลินเป็นคนดี แถมพวกเธอก็โตพอแล้ว ได้ยินว่ากำลังคบกันอยู่ ไหน ๆ เรื่องจดทะเบียนก็ต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว ช่วงปิดเทอมก็ไปจดกันเลยดีไหม?” แม่หนานเอ่ย
หนานชิงปวดหัว “พวกคุณยอมให้ฉันแต่งงานเร็วขนาดนี้เหรอ?”
“ก็ไม่อยากหรอก แต่ที่สำคัญคือมู่หลินยอดเยี่ยมจริง ๆ พ่อกับแม่ชอบเขามาก เรื่องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ตระกูลกู้ไม่ได้ขาดพวกเรา และพวกเขาก็ไม่ได้ขาดตระกูลกู้เหมือนกัน ในเมื่อพวกเธอกำลังคบกันอยู่ ก็จดทะเบียนกันเสีย จะได้ไม่ต้องกังวลอะไรอีก”
แม่หนานถูกใจกู้มู่หลิน อยากให้ลูกสาวผูกมัดเขาไว้