“เมื่อใดกันที่ข้าใจแคบ ข้าเพียงเห็นแก่ที่เทพธิดาศักดิ์สิทธิ์เพิ่งฟื้นขึ้นมาและต้องพักผ่อน จึงไม่ได้เอาเรื่องพวกนี้มารบกวนเจ้า” โม่สิงซาไม่เคยรู้จักคำว่าหน้าหนาเสียด้วยซ้ำ
“คำพูดสวยหรูเสียจริง โม่สิงซา เจ้าระแวงข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
“อืม ระแวง เพราะฉะนั้นเพื่อป้องกันไม่ให้พวกเราขัดแย้งกัน เทพธิดาศักดิ์สิทธิ์โปรดสละอำนาจแต่โดยดีเถอะ”
หนานชิงประเมินอารมณ์ของโม่สิงซาสูงเกินไป เขาเป็นมารที่ไร้ยางอายและอารมณ์แปรปรวนจริง ๆ นางจึงด่าออกไปตรง ๆ ว่า “หน้าด้าน”
พูดจบ นางก็เดินเข้าไปหยิบสมุดเล่มหนึ่ง โม่สิงซาไม่ได้ห้าม กลับถามว่า “เจ้าอ่านออกหรือ?”
“แน่นอนว่าอ่านออก”
อ่านไม่ออกต่างหาก
หนานชิงไม่รู้จักอักษรโบราณเหล่านี้ นางมีเพียงความทรงจำของร่างเดิม แต่ยุคสมัยของร่างเดิมนั้นห่างจากปัจจุบันหลายร้อยปี ในช่วงหลายร้อยปีนี้ อักษรจำนวนมากถูกทำให้ง่ายขึ้น