หลังฟังเธอพูดจบ อันโม่ฉือก็ขมวดคิ้วมาตลอด เขายื่นมือมาจูงเธอเดินออกไปนอกหมู่บ้านจัดสรร “อยากกินอะไร?”
จู่ ๆ ก็ถูกจับมือ หนานชิงสะดุ้งตกใจ แต่เขากุมข้อมือเธอไว้แน่น เธอจึงดึงมือออกไม่ได้เลย
“อยาก... อยากกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป”
พอเธอพูดจบ ชายหนุ่มข้างกายก็หัวเราะเสียงเบา “ฉันถามว่าอยากกินกับข้าวอะไร เราจะไปซื้อวัตถุดิบกัน”
“หา?”
“ฉันก็ยังไม่ได้กินข้าว เดี๋ยวฉันทำกับข้าว เธอก็มากินด้วยกัน”
เขาพูดเหมือนบอกกล่าว ไม่ได้ถามว่าเธออยากมากินข้าวด้วยกันหรือเปล่า น้ำเสียงเรียบง่ายนั้นแฝงความเอาแต่ใจอยู่เล็กน้อย
หนานชิงไม่คิดเลยว่าอันโม่ฉือจะเข้าใจเรื่องแบบนี้ด้วย แถมยังทำตัวอบอุ่นขนาดนี้อีกเหรอ?
“อยากกินอะไร?” อันโม่ฉือเห็นเธอทำหน้าเหม่อ จึงถามซ้ำอีกครั้ง