เพราะอันโม่ฉือไม่ค่อยพูด แถมผลการเรียนยังดีเยี่ยม พ่อกับแม่ของเซี่ยงจึงคิดไปเองว่าเขาเป็นเด็กนิสัยขี้อาย ยิ่งมองตอนกินข้าวก็ยิ่งเอ็นดู พอได้ยินว่าเขาอยู่คนเดียว ทั้งคู่ก็ชวนอันโม่ฉือให้แวะมาที่บ้านบ่อย ๆ
กินข้าวเสร็จ หนานชิงก็ลากอันโม่ฉือออกไปเดินเล่น ทั้งสองเดินไปถึงร้านขายของชำ หนานชิงยังซื้อเบียร์สับปะรดมาหนึ่งกระป๋อง
เห็นเธอซื้อเบียร์ผลไม้นี่อีกแล้ว อันโม่ฉือก็อดเตือนไม่ได้ว่า “อย่าดื่มแอลกอฮอล์เลย ดื่มนมอะไรที่มีประโยชน์มากกว่านี้เถอะ”
“นี่ไม่นับว่าเป็นเหล้าสักหน่อย เป็นแค่น้ำดื่มเอง แถมยังราคาถูก รสชาติก็ดีด้วย”
หนานชิงจิบเบียร์สับปะรดทีละน้อยเพื่อให้หายอยาก ทั้งสองเดินเล่นอยู่ในหมู่บ้านจัดสรร ช่วงเวลานี้มีคนออกมาเดินเล่นกันไม่น้อย บรรยากาศจึงคึกคักพอสมควร