ระหว่างที่หนานชิงกับอันโม่ฉือเดินไปโรงเรียนและผ่านร้านซาลาเปาร้านนั้น ทั้งคู่ต่างก็ซื้อซาลาเปากิน
หนานชิงชอบไส้หมูหนึ่งลูก ไส้ผักหนึ่งลูก แล้วก็น้ำเต้าหู้อีกแก้ว ส่วนอันโม่ฉือชอบไส้ผักสองลูกกับน้ำเต้าหู้
หนานชิงกัดซาลาเปาไส้หมูคำหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “อันโม่ฉือ ตัวสูงขนาดนี้แต่กินแต่ผัก เดี๋ยวก็ผอมลงเรื่อย ๆ หรอก ผอมเกินไปไม่หล่อเอานะ”
“ฉันผอมเหรอ?”
“อืม ผอมไปหน่อย”
อันโม่ฉือผอมไปจริง ๆ แม้คนผอมจะมีนิ้วยาวเรียว กระดูกไหปลาร้าชัด และใบหน้าคมคายดูดี แต่ความผอมเกินไปมักทำให้ดูหม่นหมอง
โดยเฉพาะอันโม่ฉือ ทั้งตัวเขาให้ความรู้สึกหม่นหมอง แม้แต่แววตาก็ยังเย็นชา
เมื่อคืนเขาคงนอนไม่ค่อยหลับ ใต้ตามีรอยคล้ำจาง ๆ
จะนอนหลับดีได้ยังไงกัน คงจ้องดูกล้องวงจรปิดตลอดทั้งคืนแน่ ๆ โรคจิตชะมัด
หนานชิงกัดซาลาเปาคำโตจนแก้มตุ่ยเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ เคี้ยว