ภารกิจนี้ต้องอาศัยทั้งลูกไม้และฝีมือการแสดงสินะ แค่คืนเดียว หนานชิงก็กลายเป็นเพื่อนของอันโม่ฉือได้อย่างสมบูรณ์แล้ว
เช้าวันนั้น ทั้งสองคนไปโรงเรียนด้วยกัน
คนหนึ่งสูงคนหนึ่งเตี้ย เดินอยู่บนทางเท้า บนถนนมีรถราวิ่งผ่านไปมา ช่วงเวลาเร่งด่วนยามเช้ามีทั้งผู้คนและรถยนต์มากมาย
ลมยามเช้าค่อนข้างเย็น หนานชิงสวมเสื้อสองชั้น สะพายกระเป๋านักเรียนเดินไปพลาง หันมาถามเขาว่า “อันโม่ฉือ ปกติกินมื้อเช้าที่บ้านหรือข้างนอกเหรอ?”
“ไม่กิน”
“หา? ไม่กินมื้อเช้า มิน่าล่ะถึงผอม แถมยังชอบกินแต่ผักอีก” เธอไล่นับให้ฟัง “อันโม่ฉือ ไม่กินมื้อเช้าไม่ดีต่อสุขภาพนะ ฉันกินข้างนอกทุกเช้า เดินต่อไปอีก 50 เมตรก็จะเจอร้านซาลาเปาแล้ว ซาลาเปาร้านนั้นอร่อยมาก ไปซื้อด้วยกันไหม?”
เมื่อเช้านี้หนานชิงเรียกช่างมาเปิดประตู พอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ลากอันโม่ฉือออกจากบ้านมาด้วยกัน ทั้งคู่ยังไม่ได้กินมื้อเช้า