เจียงฉี่กับโจวหยุนหลีเห็นได้ชัดว่าผ่านการตรากตรำมาหลายวัน เสื้อผ้าบนตัวจึงสกปรกมอมแมม
พอได้ยินว่ามีแหล่งน้ำสะอาด ดวงตาของเจียงฉี่ก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
“นึกไม่ถึงเลยว่าที่นี่จะยังมีน้ำสะอาด ดูท่าคงไม่ค่อยมีผู้รอดชีวิตมาถึงแถวนี้ น้ำในแท็งก์บนดาดฟ้าถึงยังสะอาดอยู่”
“เจียงฉี่ นายไปอาบน้ำก่อนเถอะ”
“ได้เลย!”
เจียงฉี่แทบรอไม่ไหวแล้ว
เขาสะพายเป้ของตัวเองแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป
โจวหยุนหลีหาเศษผ้าในห้องมาเช็ดเก้าอี้ตัวหนึ่งจนสะอาด ก่อนจะนั่งลง
ชั่วขณะนั้น ภายในห้องจึงเหลือเพียงผู้หญิงสองคน
หนานชิงนั่งเรียบร้อยอยู่บนโซฟา เธอถอดรองเท้าแล้วนั่งขัดสมาธิอย่างว่าง่าย
โจวหยุนหลีรู้สึกว่าอีกฝ่ายดูแปลกประหลาดอยู่ไม่น้อย แม้จะดูใสซื่อและน่ารัก แต่คนแบบนี้จะเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกได้อย่างไร?
“เธอชื่ออะไรเหรอ?”
โจวหยุนหลีเป็นคนรอบคอบมาก น้ำเสียงยามพูดจึงฟังดูจริงจังอยู่เสมอ