“ไปแล้ว”
“ไปแล้วเหรอ?” หนานชิงขมวดคิ้ว
จังหวะนั้นเอง ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิดเข้ามาอย่างแผ่วเบา แม่ของเสี่ยวชิงถือกล่องเก็บความร้อนเดินเข้ามา พอเห็นเด็กสาวนั่งอยู่บนเตียง น้ำตาก็เอ่อคลอขึ้นมาทันที
“เสี่ยวชิง ในที่สุดลูกก็ฟื้นแล้ว รู้สึกปวดท้องไหม คลื่นไส้หรือเปล่า?” แม่ของเสี่ยวชิงรีบเดินมาหยุดข้างเตียงแล้วเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ
พอเห็นแม่ของเสี่ยวชิง หนานชิงก็ชะงักไปชั่วขณะ
“แม่ หนูมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?”
“แม่ก็อยากถามลูกเหมือนกัน เสี่ยวชิง หลังเรียนพิเศษเตรียมสอบแข่งขันเมื่อวันก่อน ลูกไปไหนมา? ฟ้ามืดแล้วก็ยังไม่กลับบ้าน พวกเราออกตามหากันทั่ว แม่กับพ่อแทบจะบ้าอยู่แล้ว
เช้านี้มีคนโทรมาบอกว่าลูกอยู่โรงพยาบาลไหน แต่พวกเรายังไม่ทันถามอะไร เขาก็วางสายไปแล้ว เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้อมูลในสายจริงหรือเปล่า แต่ก็ยังมาที่โรงพยาบาลนี้ สุดท้ายลูกก็อยู่ที่นี่จริง ๆ
เสี่ยวชิง ตกลงเกิดอะไรขึ้น? ทั้งคืนลูกไปอยู่ที่ไหนมา แล้วทำไมถึงอาหารเป็นพิษจนต้องมาอยู่โรงพยาบาลแบบนี้?”