“เรียกศิษย์ในสำนักมารมารวมตัวกัน ข้าหลับใหลมานับพันปีแล้ว ไม่รู้ว่าสถานการณ์ในสำนักตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง” หนานชิงกำชับ
โม่สิงซาเห็นนางเปียกชุ่มไปด้วยไอน้ำ แม้แต่ปลายผมก็ยังเปียก ผมยาวสลวยทิ้งตัวลงมา ไม่ได้เกล้าขึ้นเป็นมวย
“เธอจะพบคนในสภาพนี้หรือ?”
“มีอะไรไม่เหมาะหรือ?”
นางไม่ได้ถึงกับเปลือยกายเสียหน่อย หนานชิงไม่อยากต้องเกล้าผมหนักอึ้งแล้วค่อยไปพบคน ในชุดแดงและปล่อยผมสยายเช่นนี้ กลับทำให้นางดูเหมือนนางมารสาวอยู่หลายส่วน
ในความคิดของโม่สิงซา สตรีเวลาพบคนอื่นล้วนต้องอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แต้มเครื่องหอมและประทินโฉม วิธีง่าย ๆ อย่างนางมีให้เห็นไม่บ่อยนัก แต่เขาก็ต้องยอมรับว่า ต่อให้นางไม่แตะแป้งแตะน้ำหอม ใบหน้าสะอาดหมดจดนั้นก็ยังดึงดูดสายตาจนยากจะละไปได้
เมื่อรู้ตัวว่ากำลังคิดอะไรอยู่ โม่สิงซาก็รีบเบือนสายตากลับมา