ไสหัวไปได้แล้ว
ชั่วพริบตา รอยยิ้มบนใบหน้าโม่สิงซาก็เลือนหายไปหมด คำว่าไสหัวไป เขาไม่ได้ยินใครพูดกับตนมานานกี่ปีแล้วนะ
ในใจเขาพลันเกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นมา เขาลุกขึ้นสะบัดแขนเสื้อ “กล้าพูดให้ข้าไสหัวไปหรือ? เมื่อครู่ข้าให้หน้าเจ้าต่อหน้าคนพวกนั้นมากเกินไปสินะ นี่ไม่ใช่ยุคของเจ้าแล้ว เหวินเหรินอวิ๋น”
พูดจบ เขาก็ซัดฝ่ามือเข้าใส่คนตรงหน้า
หนานชิงรู้อยู่แล้วว่าเขาจะจู่โจม จึงย่อตัวหลบได้ทันท่วงที
เอวของนางอ่อนช้อยยิ่ง ราวกับงู เพียงแอ่นตัวลงก็หลบฝ่ามือของเขาได้ในพริบตา แถมนางยังสวนกลับเข้าใส่ช่วงล่างของเขาโดยตรง
โม่สิงซาถอยหลังอย่างรวดเร็วหลายก้าว ก่อนจะหัวเราะเย็นชา “ฝีมือไม่เลวจริง ๆ”