หนานชิงคิดว่าพอเขาพูดจบประโยคนี้ก็น่าจะไปได้แล้ว แต่ที่ไหนได้ เขายังคงก้มอยู่ข้างหูเธอ
มือของอันโม่ฉือที่ค่อนข้างร้อนวางอยู่บนใบหน้าเธอ ส่วนตัวเขาก็โน้มมาแนบข้างหู
หนานชิงรู้สึกขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยว่าเขาคงอยากหนุนหมอนของเธอ แล้วนอนด้วยกันกับเธอ!
เขาแนบหูอยู่ราวสิบนาทีถึงค่อยลุกขึ้น ตอนลุกขึ้น อันโม่ฉือยังหัวเราะเสียงต่ำ ดูเหมือนจะอารมณ์ดีมาก ราวกับเด็กที่เพิ่งได้กินลูกอม
มีเสียงฝีเท้าดังอยู่ข้างเตียง เธอคิดว่าอันโม่ฉือกำลังจะออกไป แต่กลายเป็นว่าเขาเดินไปมาอยู่ในห้อง
“เอ้อร์เอ้อร์ ดูหน่อยว่าเขากำลังทำอะไร”
ในพื้นที่สีน้ำเงิน เด็กคนหนึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ มือเล็ก ๆ แตะอากาศสองสามครั้ง ภาพบนหน้าจอเรืองแสงที่ลอยอยู่ในพื้นที่พลันเคลื่อนไหวตามอันโม่ฉือทันที ภาพนั้นกำลังถ่ายทอดมุมมองของอันโม่ฉือ