หลังจากเดินทางด้วยรถยนต์ราวครึ่งชั่วโมง รถเก๋งคันใหม่เอี่ยมก็แล่นเข้าสู่หมู่บ้านบ้านเดิมของพี่สะใภ้ใหญ่จ้าวอวี่
สองข้างทางมีแต่บ้านกระเบื้องหลังเตี้ย ๆ มองไปทางไหนก็ธรรมดาเรียบง่าย มีเพียงตรงปากหมู่บ้านที่มีตึกสีขาวสามชั้นหลังใหม่เอี่ยมตั้งเด่นสะดุดตา ผนังทั้งหลังปูด้วยกระเบื้องสีขาวสะอาด ดูโอ่อ่าภูมิฐาน
“อี้หมิง ตึกข้างหน้านั่นเป็นตึกหลังใหม่ที่พี่ชายใหญ่สร้างไว้ จอดตรงหน้าประตูก็ได้” จ้าวอวี่ชี้ไปข้างหน้าแล้วพูดเสียงเบา
ในชนบทยุคนี้ ครอบครัวที่สร้างตึกกระเบื้องสามชั้นได้ด้วยตัวเองมีเพียงไม่กี่บ้านในทั้งหมู่บ้าน นับว่าเป็นบ้านที่มีฐานะโดดเด่นที่สุดในหมู่บ้าน ไม่แปลกที่จ้าวต้าลี่จะจัดงานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่อย่างยิ่งใหญ่เป็นพิเศษ
เวลานี้ในลานบ้านมีผู้คนเดินขวักไขว่ คึกคักอย่างยิ่ง ล้วนเป็นญาติพี่น้องและเพื่อนบ้านในหมู่บ้านที่มาช่วยงานและร่วมงานเลี้ยง พ่อแม่ของจ้าวอวี่ซึ่งอายุล่วงเข้าหกสิบกำลังวุ่นวายต้อนรับแขกไปมา ทั้งยังเป็นกันเองและจริงใจ
เมื่อได้ยินเสียงเครื่องยนต์รถ ทั้งสองก็เงยหน้ามองตามสัญชาตญาณ พอเห็นรถเก๋งสีขาวคันใหม่เอี่ยมจอดอยู่หน้าประตู ก็รีบเดินออกไปต้อนรับที่ประตูลาน
แต่พอจ้าวอวี่เปิดประตูรถลงมา ผู้สูงอายุทั้งสองก็ชะงักงันไปทันที จ้องมองอยู่หลายครั้งกว่าจะนึกออกว่าเป็นใคร
วันนี้จ้าวอวี่สวมกระโปรงตัวใหม่ที่ประณีตและเหมาะสม ทั้งคนดูเปล่งปลั่งสดใส แตกต่างจากหญิงชนบทผู้เงียบขรึมอดทนในวันวานราวกับเป็นคนละคน
“เสี่ยว...เสี่ยวหรงเหรอ?” แม่จ้าวอึ้งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยถามยืนยันอย่างลังเล
“พ่อ แม่ หนูเองค่ะ” จ้าวอวี่ยิ้มแล้วเดินเข้าไปทักทาย
เมื่อเห็นชัดว่าเป็นลูกสาวคนโตของตนจริง ๆ ทั้งสองถึงได้คืนสติ
แม่จ้าวมองรถเก๋งคันใหม่เอี่ยมที่จอดอยู่ข้าง ๆ แล้วหันมองลูกสาวที่เปลี่ยนบุคลิกไปมาก อดถามอย่างงุนงงไม่ได้ว่า “เสี่ยวหรง รถคันนี้...ของใครเหรอ?”
ตอนนั้นเอง ลู่อี้หมิงลงจากเบาะคนขับพอดี เขายิ้มพลางตอบว่า “คุณแม่ รถคันนี้เป็นของบ้านเราครับ เพิ่งซื้อมาไม่นานนี้เอง”
“บ้านพวกเธอซื้อเหรอ?”
ผู้สูงอายุทั้งสองมีสีหน้าเหลือเชื่อ แววตาสั่นไหวด้วยความตกใจ