ลู่อี้หมิงขี่รถจักรยานยนต์กลับมาถึงบ้าน เพิ่งเดินเข้าลานบ้าน บรรดาพี่สะใภ้ก็พากันออกมาต้อนรับ
พี่สะใภ้ใหญ่จ้าวอวี่ยิ้มพลางถามว่า “อี้หมิง งานเลี้ยงที่บ้านตระกูลเจียงตอนเที่ยงเป็นอย่างไรบ้าง คนในครอบครัวเขาเข้ากันง่ายไหม”
“ดีทุกอย่างครับ พ่อแม่ของซีเจี๋ยเป็นคนอัธยาศัยดี ไม่มีท่าทีถือตัวเลย” ลู่อี้หมิงตอบ
“อย่างนั้นก็ดีแล้ว”
พี่สะใภ้ทั้งหลายได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ากัน ใบหน้าเผยรอยยิ้มโล่งใจ พวกเธอดีใจกับลู่อี้หมิงจากใจจริง ที่เขาได้รู้จักผู้มีฐานะจากภายนอก ไม่ต้องต่อสู้ดิ้นรนเพียงลำพังอีกต่อไป
เวลานั้นเอง พี่สะใภ้ห้าถังเสี่ยวอวิ๋นก้าวออกมาข้างหน้า ถามว่า “อี้หมิง คืนนี้พวกเรายังออกทะเลกันไหม”
“คืนนี้ไม่ออกทะเล พักสักคืนเถอะ” ลู่อี้หมิงส่ายหน้าทันที
เขารู้ดีว่าวันนี้ระบบไม่มีคำแนะนำเรื่องออกทะเลเลย ต่อให้ฝืนออกไปก็คงเสียเปล่า มีแต่จะเสียเวลาและแรงงานโดยใช่เหตุ
“ได้ งั้นคืนนี้เราพักผ่อนกันให้เต็มที่” ถังเสี่ยวอวิ๋นไม่ได้ถามต่อ ตอบรับอย่างว่าง่าย
เพิ่งคุยเรื่องออกทะเลกันจบ พี่สะใภ้สามซุนถิงฟางก็มีสีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงหนักแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า “จริงสิ เมื่อกี้ฉันไปซื้อเกลือที่ร้านขายของชำตรงปากหมู่บ้าน ได้ยินคนในหมู่บ้านพูดกันว่า สามคนจากตระกูลเหอที่ถูกคุมขัง วันนี้ออกจากสถานกักกันแล้ว”
ทุกคนได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้เหอกวางกับลูกชายอีกสองคนมาข่มขู่กรรโชกทรัพย์ ก่อเรื่องยั่วยุถึงบ้าน ลู่อี้หมิงจึงแจ้งตำรวจและส่งตัวพวกเขาไปสถานีตำรวจ เพราะเรื่องไม่ได้ร้ายแรงนักและไม่ถึงขั้นเป็นคดีอาญา สุดท้ายจึงถูกลงโทษกักขังทางปกครองหนึ่งสัปดาห์
นับวันดูแล้วพอดีว่าครบกำหนดปล่อยตัววันนี้
พี่สะใภ้รองเชียนหวันโหรวขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง “ครอบครัวเรากับตระกูลเหอถือว่าผูกแค้นกันจนถึงขั้นแตกหักแล้ว คนบ้านนั้นแต่เดิมก็เป็นพวกอันธพาลประจำหมู่บ้าน คราวนี้เสียหายหนักขนาดนี้ คงไม่ยอมจบง่าย ๆ ต่อไปเราต้องระวังตัวให้มาก”