หลังจากความตื่นตระหนกและใจลอยไปชั่วขณะ เหออาไฉ่ก็ฝืนข่มความหวาดกลัวในใจไว้ แล้วรีบตั้งสติให้เย็นลง
เขารู้ดีว่า ตอนนี้วิธีเดียวที่จะรักษางานและอนาคตของตัวเองไว้ได้ คือวางท่าทีให้ต่ำลง ยอมอ่อนข้ออย่างสิ้นเชิง แล้วขอให้ลู่อี้หมิงให้อภัย
เขาไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย รีบวิ่งเหยาะเข้าไปหา ฝืนยิ้มประจบอยู่บนใบหน้า วางท่าทีต่ำต้อยเต็มที่ “น้องอี้หมิง ผมผิดเองครับ! นี่มันเรื่องน้ำท่วมวัดมังกร คนในครอบครัวเดียวกันกลับจำกันไม่ได้! ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าคุณเป็นเพื่อนสนิทของประธานโจว เป็นผมเองที่ตาถั่ว หยิ่งผยองและไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เมื่อครู่ผมทำอะไรบุ่มบ่ามไปมาก ขอคุณโปรดใจกว้าง อย่าถือสาผมเลยนะครับ ยกโทษให้ผมสักครั้งเถอะครับ!”
ลู่อี้หมิงมองเขาด้วยแววตาเย็นชา “ไม่ต้องเรียกผมว่าน้อง ผมไม่มีน้องชายอย่างคุณ พูดให้ชัดก็คือคุณไม่ได้รู้ว่าตัวเองผิดหรอก แค่รู้จักกลัวแล้วต่างหาก ถ้าผมไม่ใช่เพื่อนของโจวกั๋วเหลียง วันนี้ผมคงโดนคนที่คุณเรียกมารุมจัดการไปแล้วใช่ไหม?”
คำพูดเหล่านั้นทำเอาเหออาไฉ่หน้าแดงก่ำ พูดไม่ออก ได้แต่ยิ้มประจบอย่างนอบน้อมยิ่งกว่าเดิม “พี่อี้หมิง ผมรู้ตัวแล้วจริง ๆ ครับ! ความผิดทั้งหมดเป็นของผมทั้งนั้น ถึงอย่างไรเราก็เป็นญาติกัน ขอพี่โปรดเมตตา ให้โอกาสผมแก้ตัวสักครั้งนะครับ!”
ก่อนหน้านี้เขายังวางท่าสูงส่ง อ้าปากก็เรียกคนมาจัดการคนอื่น แต่ตอนนี้ผู้จัดการบริษัทใหญ่กลับประจบประแจงอย่างต่ำต้อย เรียกเด็กหนุ่มอายุสิบแปดปีว่าพี่ไม่ขาดปาก ทั้งยังแทนตัวเองว่าเป็นน้อง
บรรดาเพื่อนบ้านและญาติที่ยืนมุงดูต่างพากันร้องออกมาว่าสะใจ รู้สึกโล่งอกกันถ้วนหน้า
ส่วนจ้าวเสี่ยวหรงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับหน้าซีดเผือด ร่างกายแข็งทื่อ
สามีเป็นที่พึ่งและเป็นต้นตอของความรู้สึกเหนือกว่าของเธอมาโดยตลอด เธออาศัยว่าสามีมีเงินมีอำนาจ พอกลับหมู่บ้านก็ทำตัวเหนือกว่าคนอื่น ดูถูกคนนี้ดูแคลนคนนั้น แต่ตอนนี้ที่พึ่งซึ่งเธอภาคภูมิใจกลับก้มหัวประจบประแจงอย่างต่ำต้อย ราวกับมดปลวก ต่อหน้าน้องชายของพี่สาวคนโตที่เธอดูถูกที่สุด
ความโอ้อวดและความรู้สึกเหนือกว่าทั้งหมดของเธอพังทลายลงในพริบตา แตกสลายไม่เหลือชิ้นดี