“ฮ่า ๆ อี้หมิง ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอน! ฉันจะใช้เส้นสายทั้งหมดที่มี ช่วยคุณประมูลปลาทูน่าครีบน้ำเงินสองตัวนี้ให้ได้ราคาสูงลิ่ว!”
เหลียงจินซื่อตื่นเต้นจนยิ้มแก้มแทบปริ การได้จัดการสินค้าชิ้นใหญ่หายากระดับนี้ สำหรับเขาก็นับเป็นโอกาสอันหาได้ยากเช่นกัน
จากนั้นทั้งสองก็รีบตกลงรายละเอียดทั้งหมดเกี่ยวกับการมอบหมายให้จัดประมูล
ขั้นตอนโดยรวมคล้ายกับตอนประมูลหลงตุ้นยักษ์ครั้งก่อน มีเพียงจุดสำคัญที่แตกต่างกันอยู่ข้อหนึ่ง
ครั้งก่อนเป็นหลงตุ้นตัวเป็น ๆ ระหว่างขนส่งมีทั้งความเสียหายและความเสี่ยง จึงต้องกำหนดราคาขั้นต่ำไว้ แต่ปลาทูน่าครีบน้ำเงินสองตัวนี้ถูกแช่แข็งในอุณหภูมิต่ำตลอดทางเพื่อรักษาความสด สภาพสินค้ามั่นคง แทบไม่มีความเสียหาย จึงไม่จำเป็นต้องกำหนดราคาขั้นต่ำ เปิดให้ประมูลแข่งขันกันตามกลไกตลาดได้เลย กลับมีโอกาสได้ราคาสูงเกินคาดมากกว่า
ส่วนแบ่งรายได้ก็ตกลงกันชัดเจน ราคาประมูลรวมสุดท้าย ลู่อี้หมิงได้แปดส่วน เหลียงจินซื่อรับค่าคอมมิชชันสองส่วน ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในการเตรียมงานประมูล สถานที่ แรงงาน และประชาสัมพันธ์ เหลียงจินซื่อเป็นผู้รับผิดชอบเอง ลู่อี้หมิงไม่ต้องควักเงินแม้แต่หยวนเดียว
ทั้งสองร่างข้อตกลงอย่างง่ายบนเรือ ก่อนลงชื่อยืนยันคนละฉบับ ข้อตกลงร่วมมือจึงเป็นอันเสร็จสิ้นอย่างเป็นทางการ
ต่อไปก็เริ่มยกขึ้นชั่งน้ำหนัก
เครนขนาดเล็กที่เหลียงจินซื่อนำมาพร้อมรถถูกกางออก พนักงานผูกสายรัดรับน้ำหนักชนิดพิเศษอย่างชำนาญ แล้วค่อย ๆ ยกปลาทูน่าครีบน้ำเงินตัวที่เล็กกว่าออกจากห้องเก็บความเย็น
เมื่อร่างปลาเหยียดเต็มที่อยู่กลางอากาศ ก็ยิ่งดูน่าตื่นตะลึงกว่าตอนนอนอยู่บนก้อนน้ำแข็งในห้องเรือ รูปร่างเพรียวยาวทรงพลัง ผิวสีน้ำเงินเข้มเป็นประกาย กล้ามเนื้อแน่นเต็มไปด้วยมัดเนื้อ มองแล้วสะดุดตาจนแทบละสายตาไม่ได้
“ดูน่าตื่นตะลึงสุด ๆ ไปเลย!”
“ใช่ ดูใหญ่กว่าตอนอยู่ในห้องเรืออีก!”
เสียงอุทานชื่นชมของชาวบ้านที่ยืนมุงดูดังขึ้นไม่ขาดสาย
พนักงานแขวนเจ้าตัวมหึมาไว้กลางอากาศบนเครื่องชั่งอิเล็กทรอนิกส์ ตัวเลขวิ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดนิ่งในที่สุด
“สองร้อยสี่สิบกิโลกรัม!”