ยิ่งคิด ลู่ไห่ปอก็ยิ่งอัดอั้น ความอิจฉาในใจแทบจะล้นทะลักออกมา
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่า ลู่อี้หมิงไม่ได้อาศัยโชคชั่วคราวหาเงินได้เล็กน้อย แต่มีความสามารถที่คนอื่นไม่มีจริง ๆ ออกทะเลเพียงสิบกว่าวัน ก็หาเงินได้มากมายจนคนธรรมดาทำงานทั้งชีวิตยังหาไม่ได้
ตอนนี้ลู่อี้หมิงมีทั้งเงิน มีความสามารถ และหาเงินเก่ง พวกเขาสู้ไม่ได้ เอาชนะก็ไม่ได้ ได้แต่ยืนมองอีกฝ่ายรุ่งโรจน์อยู่ตรงหน้า ทั้งครอบครัวอึดอัดจนรู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว
ลังเลอยู่นาน ในที่สุดลู่ไห่ปอก็กัดฟันพูดว่า “แม่ หรือว่า...แม่ไปขอโทษอี้หมิงสักหน่อย ยอมลดทิฐิลง ให้เขาพาผมกับอิ๋นปัวออกทะเลไปหาเงินด้วยเถอะ”
พอได้ยินเช่นนั้น สีหน้าเจียงกุ้ยหลานก็ดำทะมึนราวกับก้นหม้อ เธอตวาดเสียงเข้มว่า “ฉันเป็นผู้ใหญ่! จะให้ฉันไปขอโทษเด็กเมื่อวานซืนอย่างนั้นหรือ? แกอยากให้ฉันเสียหน้าไปจนหมดใช่ไหม!”
เพื่อจะได้เกาะเส้นทางทำเงินของลู่อี้หมิง ลู่ไห่ปอไม่สนใจรักษาหน้าให้แม่อีกต่อไป ได้แต่พูดความจริงทั้งที่ฝืนใจ “แม่ ตั้งแต่แม่เป็นโรคหลอดเลือดสมองเข้าโรงพยาบาล คนทั้งหมู่บ้านก็เอาแม่ไปนินทากันหมดแล้ว หน้าที่ควรเสียก็เสียไปหมดนานแล้ว ไม่ต่างกันหรอกครับ”
คำพูดตรงไปตรงมานี้ทำให้มุมปากเจียงกุ้ยหลานกระตุก สีหน้าซีดเขียวดูน่าเกลียด แต่กลับโต้แย้งไม่ออกสักคำ
พานเฟิงเหลียนที่อยู่ข้าง ๆ ก็อิจฉาความร่ำรวยขึ้นมาฉับพลันของลู่อี้หมิงไม่น้อย รีบช่วยเกลี้ยกล่อมว่า “แม่คะ ครอบครัวลู่อี้หมิงขึ้นชื่อว่าเป็นคนใจดีมีเมตตากันทั้งบ้าน แม่แค่ก้มหัวลงสักหน่อย ยอมรับผิดสักคำ พวกเขาต้องใจอ่อนให้อภัยพวกเราแน่นอนค่ะ”
“หนูรู้ว่าแม่อัดอั้นใจ แต่ตอนนี้บ้านเราขาดเงินจริง ๆ นะคะ! เพิ่งซื้อรถคันใหม่ แม่เข้าโรงพยาบาลรักษาตัว เงินเก็บก็หมดไปอีกหลายพันแล้ว!”
ลู่ไห่ปอรีบเออออตาม “ใช่ครับแม่! พวกเขาเป็นคนใจดี แม่ก็เป็นผู้ใหญ่ แค่แม่แสดงท่าทีอ่อนลง ลู่อี้หมิงก็ต้องอายจนไม่กล้าปฏิเสธที่จะให้อภัยเราแน่! ถึงตอนนั้นให้เขาพาพวกเราออกทะเลหาเงิน พอหาได้มากพอแล้วค่อยแยกทางกับเขาก็ยังไม่สาย!”
เพื่อจะเกาะเส้นทางทำเงิน สามีภรรยาจึงประสานเสียงกันอย่างเข้าขา