เรือประมงฝ่าคลื่นลมมาตั้งแต่เช้า จนกระทั่งบ่ายสามโมงกว่า ในที่สุดก็มาถึงบริเวณทะเลเป้าหมายที่ระบบทำเครื่องหมายไว้
น้ำทะเลที่นี่ใสสะอาดจนมองเห็นได้ชัด ความลึกอยู่ที่ราวสิบถึงยี่สิบเมตร พื้นทะเลทั้งผืนเป็นแนวปะการังและโขดหินสลับซับซ้อน รอยแยกตามซอกหินไขว้กันไปมา
“พี่สะใภ้สาม จอดเรือตรงนี้” ลู่อี้หมิงสั่ง
ซุนถิงฟางรับคำทันที เธอบังคับเรือประมงให้ชะลอความเร็วอย่างชำนาญ แล้วหย่อนสมอ เรือหยุดนิ่งอยู่บนผิวน้ำ โคลงเบา ๆ ตามคลื่น
หลังเรือจอดสนิท พี่สะใภ้สี่หลี่ถิงก็รีบเข้ามาถาม “อี้หมิง ตอนนี้เราจะหย่อนแหจับปลาเลยไหม”
ลู่อี้หมิงส่ายหน้า “ไม่ต้องหย่อนแห ของดีในบริเวณนี้ซ่อนอยู่ตามซอกหิน ผมจะลงไปดำหาด้วยตัวเอง”
พอได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของพี่สะใภ้ทั้งสามก็เป็นประกายขึ้นพร้อมกัน
สิ่งที่พวกเธอชอบที่สุดก็คือการออกทะเลไปดำน้ำกับลู่อี้หมิง สองครั้งก่อนที่ลงไปดำน้ำ ครั้งหนึ่งได้หอยมุกชั้นเลิศ อีกครั้งได้หอยสังข์ระดับของสะสม ทุกครั้งล้วนได้สัตว์ทะเลชั้นยอดที่คนทั่วไปแทบไม่มีโอกาสพบ ประสบการณ์ดำน้ำแต่ละครั้งยังคงประทับอยู่ในความทรงจำของพวกเธอ
“อี้หมิง พวกเราลงไปด้วยกัน!” พี่สะใภ้ทั้งสามพูดขึ้นพร้อมกันอย่างอดใจรอไม่ไหว
ลู่อี้หมิงยิ้มพลางส่ายหน้าเบา ๆ แล้วห้ามไว้ “พวกพี่ลงไปไม่ได้ ที่นี่ลึกเกือบยี่สิบเมตร อันตรายเกินไป”
“คนธรรมดาที่ไม่มีอุปกรณ์เฉพาะทางและไม่ได้ฝึกดำน้ำอย่างมืออาชีพ ถ้าดำน้ำเปล่าลึกเกินสิบเมตรก็เสี่ยงที่จะไม่สบายเพราะแรงดันน้ำหรือขาดออกซิเจนจนหมดสติแล้ว ตั้งแต่สิบห้าเมตรขึ้นไปถือเป็นระดับความลึกที่อันตรายมาก เสี่ยงจมน้ำหรือเกิดอาการเจ็บป่วยจากการลดความดัน ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะลองได้เลย”
พี่สะใภ้ห้าถังเสี่ยวอวิ๋นขมวดคิ้วด้วยความกังวล “แต่คุณก็ไม่มีอุปกรณ์เฉพาะทางเหมือนกันนะ พวกเราไม่มีชุดดำน้ำ ไม่มีถังออกซิเจน คุณลงไปก็ยังเสี่ยงอยู่ดี อันตรายเกินไป”
พี่สะใภ้สามซุนถิงฟางพูดว่า “อี้หมิง ให้พวกเราลงไปแทนดีไหม คุณเป็นเสาหลักของบ้าน จะเสี่ยงกับเรื่องที่ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นไม่ได้เด็ดขาด พวกเราไม่กลัวอันตรายหรอก”