ได้ยินคำพูดของหลิวรู่ซวง หลิวชุนก็ถอนหายใจอย่างทอดถอนใจ
“ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะมีผู้บริสุทธิ์ต้องสิ้นชีวิตไปกี่คน”
“แต่ได้อยู่อย่างปลอดภัยสามวันก็นับว่าไม่เลว พอดีจะได้พักรักษาบาดแผล”
หลิวรู่ซวงไม่อยู่ต่อ กล่าวลาทุกคนแล้วลากซากหมาป่าสองตัวจากไป
หลิวชุนมองซากหมาป่าอีกสี่ตัวที่เหลืออยู่บนพื้น ใบหน้าฉายแววยินดี
เขาสั่งอีกสองคนให้ไปยืมรถเข็นจากชาวบ้านละแวกนั้น เพื่อขนซากหมาป่ากลับไป
ทั้งเขาและจางฝานต่างบาดเจ็บสาหัส จึงได้แต่นั่งพักอยู่บนพื้นชั่วคราว
ขณะนี้ถนนทั้งสายเงียบสงัด ไม่มีเสียงประหลาดนานาชนิด เงาปีศาจที่ล่องลอยไปมาก็หายไปหมดแล้ว
จางฝานขยับเข้าไปหาหลิวชุน กำลังจะเอ่ยปาก ก็ได้ยินหลิวชุนพูดขึ้นก่อนว่า
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าเด็กนี่ต้องสงสัย การเดินทัพทหารเงา ปีศาจร้ายล้วนหลีกหนี”
“ตาแก่อย่างข้าเคยเห็นเรื่องนี้แค่ในบันทึกคดีของสำนักงานเท่านั้น เมื่อการเดินทัพทหารเงาผ่านมา ผู้ใดขวางทาง ไม่ว่าจะมีฝีมือแค่ไหนก็จะสิ้นชีพไปอย่างไร้สาเหตุ”
“ปีศาจร้ายทั้งหลายก็จะหลีกหนี เจ้าเข้าใจปรากฏการณ์นี้ว่าเป็นราชันแห่งขุนเขาออกตรวจภูเขาก็ได้”
จางฝานพลันนึกขึ้นได้ เสือออกตรวจภูเขา สรรพสัตว์ย่อมหลีกหนี มิน่าหลิวรู่ซวงถึงบอกว่าอำเภออานหยางจะปลอดภัยสามวัน
เขาอดถามไม่ได้ว่า “พี่ใหญ่ แล้วทหารเงาพวกนั้นเป็นปีศาจร้ายหรือไม่ พวกมันปรากฏตัวเป็นเวลาแน่นอนหรือเปล่า”
หลิวชุนส่ายหน้า “ไม่รู้ โดยรวมแล้วหลายแห่งในต้าเฉียนเคยมีบันทึกเรื่องการเดินทัพทหารเงา ข้าก็เหมือนเจ้า นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบเห็น”
“ถ้าจะให้พูดถึงกฎเกณฑ์สักข้อ ก็คงเป็นเสียงกระดิ่ง เสียงกระดิ่งดังขึ้น ทหารเงาก็ปรากฏตัว”