ถนนตะวันออกสายที่สี่ เมื่อเห็นว่าบ้านอยู่ใกล้เข้ามาทุกที สีหน้าของจางฝานก็เคร่งขรึมขึ้น
เขาเข้าใจดีว่าการที่หลิวชุนเสนอจะไปคอยอยู่ที่บ้านของเขาจนถึงรุ่งเช้า เป็นการแสดงไมตรีจากอีกฝ่าย
แต่ปัญหาคือ มารดากับน้องสาวของเขาติดเชื้อปีศาจไปแล้ว เขาไม่แน่ใจว่าด้วยฝีมือของหลิวชุนจะมองออกหรือไม่
คนทั้งกลุ่มเดินหน้าไปอย่างไม่เร่งรีบ ไม่นานก็ถึงหน้าบ้านของจางฝาน
หลิวชุนหยุดยืนพินิจดูครู่หนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีสิ่งผิดปกติ จึงพยักหน้าให้จางฝาน
แกร๊ก!
ขณะที่ทุกคนกำลังจะเดินหน้าต่อ ประตูบานหนึ่งก็เปิดออกกะทันหัน เผยให้เห็นศีรษะหัวหนึ่ง
“นายท่าน เดินตรวจยามกลางคืนจนเหนื่อยแล้วสินะ? รับชาสักถ้วย พักสักครู่ไหมเจ้าคะ?”
ทั้งสี่คนหยุดนิ่งทันที พร้อมใจกันหันไปมองคนที่พูด
นั่นคือป้าหวัง เพื่อนบ้านของจางฝาน เวลานี้นางมีสีหน้าประจบประแจง กำลังพูดกับคนที่อยู่ท้ายแถว
จางฝานจับด้ามดาบแน่น จ้องป้าหวังอย่างระแวดระวัง “ป้าหวัง ท่าน...”
“ถอย!”
หลิวชุนตวาดลั่น พลางฟันดาบออกไปหนึ่งที
แต่สายเกินไปแล้ว ประตูบ้านของป้าหวังระเบิดออกกะทันหัน ร่างขนาดมหึมาพุ่งทะยานออกมา มือใหญ่ที่มีโคลนไหลเยิ้มคว้าศีรษะของคนท้ายแถวไว้อย่างแรง
ปัง!
ศีรษะของคนนั้นระเบิดราวกับแตงโมแตก
“คิกคิกคิก นายท่านทั้งหลาย เหตุใดถึงไม่สนใจชาวบ้านอย่างข้าเล่า?”
“หญิงโง่ เจ้าฆ่าเขาเสียแล้ว เนื้อไม่สดแล้วนะ!”
ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา จางฝานกับมือใหม่อีกสองคนไม่มีโอกาสตอบสนองเลยแม้แต่น้อย
และในเวลานี้ ร่างที่แท้จริงของป้าหวังก็ปรากฏต่อหน้าทุกคน