“แม่ เธอถูกวางยาแล้ว ตอนนี้หมดสติไปแล้ว เรื่องเข้าหอไม่ต้องให้แม่ช่วยหรอก แม่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ผมก็ไม่เป็นตัวของตัวเอง แม่กลับไปก่อนเถอะ”
“โธ่เอ๊ย ขาลูกไม่สะดวก ให้แม่ช่วยเถอะ พอเรื่องสำเร็จแม่ถึงจะวางใจ ผู้หญิงน่ะ ขอแค่ได้เสียตัวแล้วก็หนีไปไหนไม่รอดหรอก”
ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตะโกนเสียงดังขึ้นมาทันที “แม่จะอยู่ต่อทำไม? จะช่วยดันก้นผมหรือไง? ผมยังไม่ไร้ความสามารถถึงขนาดนั้น!”
“ได้ ๆ แม่ไปแล้ว ลูกจับเธอไว้ให้ดี อย่าปล่อยให้หนีไปเด็ดขาด”
เสิ่นจืออวี่หลับตาแน่น ฟังบทสนทนาของแม่ลูกคู่นั้น มือของเธอจิกลงบนฝ่ามือตัวเองอย่างแรง ความเจ็บที่ชัดเจนทำให้เธอรู้ตัวว่า...เธอได้กลับมาเกิดใหม่แล้ว
สวรรค์ยังมีตา ถึงได้ให้เธอย้อนกลับมายังคืนที่ถูกวางยาและถูกพรากความบริสุทธิ์ ตอนนั้นเธอหมดสติสะลึมสะลือจนเสียตัวไป แต่ตอนนี้เธอยังมีสติอยู่ ทุกอย่างยังทัน!
ชายหนุ่มหัวเราะเย็นชา “สมแล้วที่เป็นคุณหนูตระกูลนายทุน หน้าตาสวย ผิวก็นุ่มเนียน ไม่เหมือนผู้หญิงหยาบกร้านพวกนั้นเลย เสิ่นจืออวี่ ทุกคืนผมเห็นแต่เงาของคุณในฝัน ในที่สุดวันนี้ก็สมหวังเสียที!”
“จำไว้นะ ตั้งแต่คืนนี้ไป ผมคือผู้ชายของคุณ เป็นที่พึ่งของคุณ เป็นฟ้าของคุณ”
เสิ่นจืออวี่หลับตาแกล้งทำเป็นหมดสติ เธอกัดฟันแน่น ครอบครัวนี้ทำให้เธอสะอิดสะเอียนจนแทบอยากอาเจียน
แม่ของเธอเป็นคุณหนูตระกูลนายทุน บ้านมีเงินมาก แต่ภูมิหลังทางชนชั้นไม่ดี เพื่อรักษาชีวิตและทรัพย์สินเอาไว้ แม่จึงแต่งงานกับพ่อที่เป็นทหาร ทว่าพ่อเสียชีวิตจากเหตุอุทกภัยบนภูเขาขณะช่วยคน ทิ้งให้สองแม่ลูกกำพร้าพ่อไร้ที่พึ่ง
แม่มีหน้าตางดงาม หลังจากกลายเป็นหญิงม่ายก็มีผู้ชายมากมายเข้ามาประจบเอาใจ แต่ล้วนเป็นหมาป่าหิวโซที่หวังเอาเปรียบและหมายปองทรัพย์สินของพวกเธอ เมื่อไม่ได้ดั่งใจ ก็หันกลับมาใส่ร้ายป้ายสี
เวลาผ่านไปนานเข้า ชื่อเสียงของแม่ลูกอย่างพวกเธอก็ย่ำแย่ลง บ้านคนดี ๆ ต่างไม่อยากคบค้าสมาคมด้วย เมื่อถึงวัยออกเรือน เธอจึงหาคู่แต่งงานที่เหมาะสมไม่ได้
หลี่เย่าหัวปรากฏตัวขึ้นในช่วงเวลานั้น
แม่ของหลี่เย่าหัวเป็นครูโรงเรียนประถม ส่วนตัวเขาเป็นทหารในกองทัพ มีพี่ชายที่พิการเพราะโรคโปลิโอ แม้ครอบครัวจะยากจนอยู่บ้าง แต่ภูมิหลังทางชนชั้นดี ทุกคนในบ้านต่างมีงานการที่น่านับถือและได้รับความเคารพจากผู้คน
ยิ่งหลี่เย่าหัวหน้าตาหล่อเหลา ทั้งยังอ่อนโยนและเอาใจใส่ เธอจึงตกหลุมรักอย่างรวดเร็ว และเริ่มคบหากับเขา
คบกันได้ไม่นาน หลี่เย่าหัวก็บอกว่าแม่อยากพบเธอ เธอตอบตกลงอย่างยินดี ไม่คิดเลยว่าจะถูกวางยาและเสียตัวให้หลี่เย่ากั๋ว พี่ชายพิการของหลี่เย่าหัว
ตอนนั้นเธอสิ้นหวังอย่างที่สุด จึงจำใจแต่งงานกับหลี่เย่ากั๋ว แต่ไม่คิดเลยว่านี่จะเป็นแผนหลอกแต่งงานที่วางแผนไว้ล่วงหน้า
หลี่เย่ากั๋วพิการ เดินเหินไม่สะดวก เมื่อถึงวัยหาคู่ก็กลับไม่ถูกใจผู้หญิงหน้าตาธรรมดาและครอบครัวทั่ว ๆ ไป กลับชอบหญิงสาวหน้าตาสวยและมีการศึกษา
เพียงเพราะเธอไม่ได้พูดจาเย็นชาใส่หลี่เย่ากั๋วเหมือนผู้หญิงคนอื่น เขาก็หมายตาเธอแล้ว
หวังหงเสียรักและสงสารลูกชาย เพื่อให้หลี่เย่ากั๋วสมหวัง จึงคิดแผนชั่วร้ายหลอกแต่งงานขึ้นมา
ให้หลี่เย่าหัวซึ่งเป็นทหารในกองทัพคบกับเธอ พอหลอกเธอไปถึงบ้านแล้ว ก็ให้หลี่เย่ากั๋วพรากความบริสุทธิ์ของเธอไป
เธอเสียตัวไปแล้ว จึงถูกกดดันจนต้องแต่งงานกับหลี่เย่ากั๋ว ใครจะคิดว่านี่จะเป็นการผลักตัวเองลงสู่หุบเหวอย่างแท้จริง
หลี่เย่ากั๋วพิการและมีนิสัยสุดโต่ง หลังแต่งงานเขาไม่ยอมให้เธอออกไปทำงาน ยืนกรานให้เธอเป็นแม่บ้าน
เธอไม่เห็นด้วย แต่หลังจากมีลูก เพื่อเห็นแก่ลูก เธอก็จำต้องยอมประนีประนอม ละทิ้งการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ละทิ้งความฝันที่จะได้เรียนต่อ จนกลายเป็นแม่บ้านหน้าซีดที่วนเวียนอยู่หน้าเตาไฟ
ไม่เพียงเท่านั้น พวกเขายังทำให้แม่ของเธอตาย เพียงเพื่อให้เธอได้รับมรดกเร็วขึ้น เพราะพวกเขากำลังรีบใช้เงินวิ่งเต้นให้หลี่เย่าหัวก้าวหน้าในกองทัพ
หลี่เย่าหัวดูแคลนเธอ แต่กลับใช้เงินของเธอไต่เต้าขึ้นไปเรื่อย ๆ ทั้งยังแต่งงานกับลูกสาวของขุนนางชั้นสูง
ต่อมา ลูกสาวของขุนนางชั้นสูงถูกตรวจพบว่าเป็นหมัน หวังหงเสียไม่กล้าล่วงเกินลูกสะใภ้คนที่สอง และก็ไม่อยากให้หลี่เย่าหัวไร้ทายาท จึงวางยาเธอ ให้หลี่เย่าหัวปิดบังภรรยาแล้วแอบมีลูกกับเธอ
ไม่นานเธอก็ตั้งครรภ์สมใจพวกเขา หลังเด็กคลอดได้ไม่นานก็ถูกยกให้เป็นบุตรบุญธรรมของหลี่เย่าหัวกับภรรยา เธอไม่รู้ความจริง จึงยังดีใจที่อนาคตของลูกตัวเองจะมีอนาคตที่สดใส
หลี่เย่ากั๋วไม่ยอมเป็นไอ้เขียวสวมเขา แต่ก็พูดความจริงออกไปไม่ได้ นับแต่นั้นเขาจึงทำร้ายร่างกายเธออยู่บ่อย ๆ และซ้อมเธอปางตาย
เธอไม่เข้าใจว่าตัวเองทำอะไรผิด ในฤดูหนาวอันหนาวเหน็บปีหนึ่ง หลี่เย่ากั๋วขังเธอไว้นอกบ้าน จนเธอแข็งตายไปทั้งเป็น
หลังจากตาย วิญญาณของเธอถูกขังอยู่ใกล้บ้าน ในที่สุดก็ได้รู้ความจริงทั้งหมดตอนที่หวังหงเสียกับหลี่เย่ากั๋วนั่งคุยกัน
เธอแทบอยากกลายเป็นผีร้าย ฉีกหนังและหักกระดูกคนตระกูลหลี่ แต่เธอทำอะไรไม่ได้ เธอเป็นเพียงวิญญาณ แม้แต่เส้นผมของหลี่เย่าหัวยังแตะไม่ถึง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการแก้แค้น
หลังจากทุกข์ทรมานอยู่อย่างนั้นพักใหญ่ เธอก็รู้สึกว่าวิญญาณของตัวเองเบาหวิวลอยขึ้นมา จากนั้นก็หมดสติไป พอลืมตาตื่นอีกครั้งก็กลับมาอยู่ในช่วงเวลาก่อนที่ทุกอย่างจะเกิดขึ้น
ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสเธอเกิดใหม่ เธอก็ต้องหาหลักฐานที่พวกเขาหลอกแต่งงานกับเธอ เปิดโปงหน้ากากจอมปลอมของครอบครัวนี้ แล้วส่งพวกเขาลงนรก เพื่อแก้แค้นให้ตัวเองในชาติก่อน!
คลื่นความร้อนจากยาแผ่ซ่านซัดสติที่เหลืออยู่ของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า เสิ่นจืออวี่กัดโคนลิ้นแน่นเพื่อรักษาสติเอาไว้ พอได้ยินเสียงฝีเท้าของหวังหงเสียห่างออกไป เธอก็มั่นใจขึ้นอีกหลายส่วน
โชคดีที่หลี่เย่ากั๋วรักหน้าตาจึงไล่หวังหงเสียออกไป ไม่อย่างนั้นด้วยสภาพร่างกายของเธอตอนนี้ คงรับมือคนสองคนไม่ไหวจริง ๆ
หลี่เย่ากั๋วใช้ไม้เท้าค้ำตัวค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้เตียง เสียงหอบหายใจหนัก ๆ ของเขาทำเอาเสิ่นจืออวี่ขนลุกไปทั้งตัว
เธอไม่กล้าผลีผลาม ได้แต่รวบรวมเรี่ยวแรงอย่างเงียบ ๆ
“กึก”
นั่นคือเสียงไม้เท้าหล่นลงพื้น หลี่เย่ากั๋วน่าจะวางมันไว้ข้างหัวเตียง
จากนั้นร่างหนักอึ้งก็ทับลงมา
แม้หลี่เย่ากั๋วจะพิการ แต่ร่างกายกลับไม่ได้ผอมบาง เสิ่นจืออวี่แทบหายใจไม่ออก
มือข้างหนึ่งของเขาค้ำอยู่ข้างศีรษะเสิ่นจืออวี่ ส่วนอีกข้างเริ่มปลดกางเกง
ตอนนี้แหละ!
เสิ่นจืออวี่ยื่นมือไปคว้าไม้เท้าข้างหัวเตียงอย่างฉับพลัน แล้วฟาดลงบนศีรษะหลี่เย่ากั๋วอย่างแรงด้วยความเร็วที่เขาไม่ทันตั้งตัว
“ปัง!”
เสียงทึบดังขึ้น หลี่เย่ากั๋วยังไม่ทันร้องโหยหวนก็หมดสติไปแล้ว
เลือดกระเซ็นเปื้อนใบหน้าเสิ่นจืออวี่ แต่เธอไม่รู้สึกกลัวแม้แต่น้อย เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ออกแรงผลักหลี่เย่ากั๋วลงจากตัว แล้วหัวเราะอย่างสะใจ ก่อนจะตบหน้าเขาอย่างแรงอีกหลายฉาด “ไอ้ผู้ชายสารเลว!”
จัดการหลี่เย่ากั๋วได้แล้ว เสิ่นจืออวี่ก็ฝืนพาร่างกายวิ่งออกไป ร่างของเธอร้อนผ่าว สมองก็เริ่มพร่าเลือนลงเรื่อย ๆ เธอจำเป็นต้องหาทางระบายความทรมานนี้ออกไป
“อ๊ะ!”
ท้องฟ้ามืดมาก เสิ่นจืออวี่ไม่ทันระวังจึงสะดุดล้ม ความเจ็บจากผิวหนังที่ถลอกทำให้เธอได้สติขึ้นมาบ้าง
เธอมองตัวต้นเหตุที่ทำให้สะดุดล้ม ดูเหมือนจะเป็นผู้ชาย? ทำไมถึงมานอนอยู่ตรงนี้ได้?
พอเข้าใกล้ชายคนนั้น เสิ่นจืออวี่ก็ได้กลิ่นคาวเลือดฉุนจัด ดูท่าเขาน่าจะบาดเจ็บสาหัส
เสิ่นจืออวี่ข่มความตื่นตระหนกแล้วยื่นมือไปตรวจลมหายใจของเขา ยังดีที่ยังมีชีวิตอยู่