จงเย่าเหยาเงยหน้าขึ้นยิ้มให้ซางจี๋โม่ น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวล “แค่คุณมาร่วมงานวันเกิด ก็เป็นของขวัญที่ทำให้เจ้าของวันเกิดเซอร์ไพรส์ที่สุดแล้วค่ะ”
เธอต้องมอบ “เซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่” ให้จงมู๋เอ๋อร์แน่นอน
“ถ้าคุณชอบก็ดีแล้ว” ซางจี๋โม่มองเธอด้วยแววตาอ่อนโยน ก่อนถามยิ้ม ๆ “ให้ผมช่วยสวมให้ไหมครับ”
ในเนื้อเรื่องเดิม ตัวประกอบหญิงจงใจแกล้งสะดุดล้มลงไปในอ้อมแขนพระเอก เพื่อทำให้นางเอกเข้าใจผิด ตอนนี้ซางจี๋โม่เป็นฝ่ายเสนอตัวช่วยสวมสร้อยให้เธอเอง พอดีเลย
“แน่นอนค่ะ” จงเย่าเหยาตบมือกับระบบในใจ เธอหันหลังแล้วรวบผมยาวไปไว้ข้างหนึ่ง เส้นผมที่หลุดลุ่ยแนบอยู่ตรงท้ายทอย สั่นไหวเบา ๆ ตามจังหวะหายใจ
ซางจี๋โม่หยิบสร้อยออกมา ค่อย ๆ คล้องสายสร้อยผ่านด้านหน้าลำคอของจงเย่าเหยา ปลายนิ้วสัมผัสผิวเนียนนุ่มอุ่น ๆ ของเธอ แล้วการเคลื่อนไหวของเขาก็ชะงักไป
กลิ่นอายสะอาดสดชื่นโอบล้อมเข้ามา จงเย่าเหยาก้มหน้าอยู่ จึงสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วเย็น ๆ ของซางจี๋โม่ รวมถึงลมหายใจอุ่นร้อนของเขาที่รินรดท้ายทอย
ใกล้ชิดกันพอแล้วหรือยังนะ นี่มันทำเกินบทไปไกลแล้ว แบบนี้จงมู๋เอ๋อร์ไม่โกรธจนตายเลยหรือไง
แต่...ใกล้ชิดกันนานเกินไปหรือเปล่า จงเย่าเหยาเอียงหน้าเล็กน้อย “เสร็จหรือยังคะ”
ปลายนิ้วของซางจี๋โม่แข็งเกร็ง เขาเลื่อนไปมาบนตะขอโลหะอย่างเงอะงะอยู่สองสามครั้ง กว่าจะเกี่ยวมันเข้าด้วยกันได้
“เสร็จแล้วครับ” เสียงของเขาดังมาจากด้านหลัง ดูเหมือนจะต่ำกว่าก่อนหน้านี้เล็กน้อย แถมยังแหบพร่านิด ๆ