ตั้งแต่จงเย่าเหยาเดินมาถึงหน้าห้องครัว ซางจี๋โม่ก็สังเกตเห็นเธอแล้ว
เขาผัดอาหารในกระทะจนเสร็จ ปิดเตา ล้างมือเช็ดจนแห้ง แล้วเดินเข้าไปหาเธอก่อนโอบกอดจากด้านหลัง
อ้อมกอดที่มาอย่างกะทันหันทำให้จงเย่าเหยาสะดุ้ง มือสั่นจนปลายนิ้วเผลอกดชัตเตอร์
“แชะ” เสียงถ่ายภาพดังขึ้นอย่างชัดเจน
กำลังถ่ายรูปอยู่เหรอ? ซางจี๋โม่ชะงักไป ก่อนจะเอียงหน้าไปจูบแก้มเธอเบา ๆ
สัมผัสอุ่นร้อนแนบลงบนแก้ม จงเย่าเหยาลนลานผลักเขาออก คิ้วตาเต็มไปด้วยความเขินอาย “คุณทำอะไรเนี่ย!”
ซางจี๋โม่หัวเราะเบา ๆ สายตาจับจ้องหน้าจอโทรศัพท์ของเธอ “ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากถ่ายรูปล่ะ?”
“ถ่ายอีกสักหลายรูปได้ไหม”
ปกติจงเย่าเหยาไม่ชอบถ่ายรูป ทั้งสองคบกันมาพักหนึ่งแล้ว แต่กลับยังไม่มีรูปคู่ดี ๆ สักใบ
นาน ๆ ทีจะเห็นเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเอง ซางจี๋โม่จึงอดคาดหวังไม่ได้ “ถ่ายรูปคู่กันสักหน่อยนะ ฉันจะเอาไปตั้งเป็นวอลเปเปอร์โทรศัพท์”
เขาซุกไซ้คลอเคลียอยู่ตรงซอกคอเธอไม่หยุด ราวกับหมาตัวใหญ่ขี้อ้อน จงเย่าเหยาลูบผมเขา “ได้สิ”
จากนั้นเธอก็ถูกซางจี๋โม่อ้อนจนต้องถ่ายรูปด้วยกันตั้งหลายใบ
ตอนนี้ไม่ต้องกังวลเรื่องภารกิจแล้ว จงเย่าเหยาจึงเลื่อนดูอัลบั้มรูปในโทรศัพท์
รูปถ่ายกองโต แต่ละใบดูสนิทสนมกันยิ่งกว่าใบก่อน อยากโพสต์ใบไหนก็โพสต์ได้ทั้งนั้น
แต่ถ้าเอารูปพวกนี้ลงอินเทอร์เน็ต จะเรียกว่าเจตนาสร้างกระแสเพื่อเกาะความนิยมได้ไหมนะ?
นี่มันต่างอะไรกับการประกาศคบกันตรง ๆ ล่ะ?!
พอหันไปสบสายตาคาดหวังของซางจี๋โม่ จงเย่าเหยาก็ถอนหายใจในใจ
ประกาศก็คงประกาศแล้วกัน
เธอเลือกรูปคู่มาใบหนึ่ง ใส่หัวใจดวงเล็ก ๆ เป็นคำบรรยาย แล้วโพสต์ลงแพลตฟอร์มโซเชียล
แทบจะในทันที ซางจี๋โม่ก็แชร์โพสต์นั้น แถมยังใส่หัวใจดวงหนึ่งเหมือนกัน แล้วยังลงรูปคู่เพิ่มอีกเก้ารูป