จงเย่าเหยาใช้แต้มความรักแลกอาหารเช้าให้ตัวเองกับเสิ่นเจียงเยี่ยน ทั้งสองนั่งชิดกันอย่างเป็นธรรมชาติแล้วเริ่มกินอาหารเช้า
เมื่อซางจี๋โม่เห็นภาพนี้ สีหม่นในดวงตาก็ยิ่งเข้มขึ้นเรื่อย ๆ
เขาแลกขนมปังกับนมถั่วเหลืองอย่างง่าย ๆ ก่อนเดินตรงไปนั่งตรงที่ว่างอีกฝั่งของจงเย่าเหยา
จงเย่าเหยาเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ
เพราะโต๊ะตัวนี้ค่อนข้างยาว เธอกับเสิ่นเจียงเยี่ยนนั่งอยู่ทางฝั่งขวา ด้านขวาของเธอจึงเหลือที่นั่งเดี่ยวอยู่เพียงที่เดียว
คนทั่วไปย่อมเลือกนั่งตรงที่ว่างข้างซ้ายหรือฝั่งตรงข้ามของเสิ่นเจียงเยี่ยนมากกว่า
จงเย่าเหยาแอบพึมพำในใจ: หรือซางจี๋โม่จะชอบนั่งเบียดกับคนอื่นตรงมุมห้องนะ?
เธอสบตากับเสิ่นเจียงเยี่ยน
เสิ่นเจียงเยี่ยนเคี้ยวแป้งอบไส้เนื้อวัว พลางเหลือบมองซางจี๋โม่อย่างลับ ๆ ก่อนหันมามองจงเย่าเหยา แล้วส่ายหน้าเบา ๆ
เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
“คุณกินแค่นี้เองเหรอ?” ซางจี๋โม่เอ่ยถามจงเย่าเหยาขึ้นมาอย่างกะทันหัน สายตาหยุดอยู่บนจานอาหารที่มีเค้กชิ้นเล็กเพียงชิ้นเดียว
“หือ?” จงเย่าเหยาชะงักไป
ที่จริงจงเย่าเหยาไม่ติดนิสัยกินอาหารเช้า ในฐานะคนขี้เกียจที่ใช้ชีวิตไม่ค่อยเป็นสุข หากไม่มีงาน เธอมักโต้รุ่งแล้วตื่นเอาตอนเที่ยง ข้ามมื้อเช้าไปเลย
ถ้าจำเป็นต้องตื่นเช้ามาก ๆ เธอก็มักไม่ค่อยอยากกินอะไร
จงเย่าเหยาตอบตามตรงว่า “ฉันไม่ค่อยอยากอาหารค่ะ”
แต่เมื่อคืนเธอกินอย่างเอร็ดอร่อย แถมเสิ่นเจียงเยี่ยนยังบอกด้วยว่าเธอไม่เลือกกิน...ในใจซางจี๋โม่จึงปั่นป่วนไปหมด