“กลับมาแล้วเหรอ?” จงเย่าเหยากอดอก ท่าทางดูมีอำนาจไม่น้อย
“อืม กลับมาแล้ว” ซางจี๋โม่ไม่เคยเห็นเธอทำท่าแบบนี้มาก่อน จึงขยับเข้ามาหมายจะกอดเธอ
จงเย่าเหยาปัดมือเขาออก “นั่งดี ๆ ฉันมีเรื่องจะถามคุณ”
ซางจี๋โม่ขยับมานั่งชิดเธอ เอียงศีรษะพลางสังเกตสีหน้าอย่างระมัดระวัง
เขาครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยอย่างไม่ลังเล “ขอโทษนะ ผมผิดไปแล้ว”
จงเย่าเหยา: ?
แฟนหนุ่มรู้จักกาลเทศะเกินไป จนเธอทั้งโมโหทั้งขำ
“ได้ งั้นลองบอกมาสิว่าคุณผิดตรงไหน?”
ซางจี๋โม่ตอบอย่างจริงใจ “ทำให้คุณไม่มีความสุขก็เป็นความผิดของผมแล้ว”
เกินไปแล้ว แบบนี้เธอจะสอบสวนต่อยังไงไหว จงเย่าเหยากระแอมเบา ๆ “ดูท่าคุณยังไม่สำนึกผิดจริง ๆ สินะ”
“ปกติคุณให้คนคอยจับตาดูฉันอยู่ตลอดใช่ไหม”
“ทำไมถึงถามแบบนั้น?” ซางจี๋โม่ลูบข้อมือเธอเบา ๆ “วันนี้ตอนออกไปข้างนอก คุณเจอใครหรือมีใครพูดอะไรกับคุณหรือเปล่า?”
เขาหลุบตาลง แพขนตายาวบดบังอารมณ์ในดวงตา แววตาค่อย ๆ หม่นลง
แย่แล้ว เมื่อกี้ยังดี ๆ อยู่เลย พอคุยกันจริงจังกลับจะเข้าสู่โหมดมืดมนเสียแล้ว
“เปล่า ฉันแค่ออกไปเดินห้าง…” จงเย่าเหยารีบอธิบาย ก่อนจะฉุกคิดขึ้นได้ว่ามันไม่ใช่แล้วสิ
“คุณส่งบอดี้การ์ดตามฉันอยู่ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงไม่รู้ว่าฉันเจอใครตอนออกไปข้างนอก?”