ซางจี๋โม่เก็บมือกลับอย่างสีหน้าไม่เปลี่ยน แล้วชี้ไปที่โทรศัพท์
จงเย่าเหยาเข้าใจทันที เธอโบกมือให้เขาเบา ๆ เป็นเชิงบอกว่าไปก่อนนะ
เพิ่งเดินตามพ่อจงออกจากลิฟต์ เธอก็ได้รับข้อความจากซางจี๋โม่
S：【คิดถึงคุณ กลับมาได้ไหม เย็นนี้เรากินข้าวด้วยกันนะ】
นึกว่าเป็นเรื่องสำคัญอะไรเสียอีก ที่แท้ก็เรียกเธอกลับไปเพราะบอกว่าคิดถึง น่ารำคาญจริง ๆ
จงเย่าเหยาเผลอยกมุมปากขึ้น ก่อนจะรีบเม้มปากทันที
เธอกระแอมเบา ๆ แล้วบอกพ่อจงว่า “ฉันมีธุระนิดหน่อย พวกคุณกลับไปก่อนเถอะค่ะ”
พ่อจงเกลี้ยกล่อมซางจี๋โม่ไม่สำเร็จ แถมยังถูกลูกสาวเถียงต่อหน้าซางจี๋โม่ ความโกรธอัดแน่นเต็มอก เขารอแค่กลับถึงบ้านแล้วค่อยสั่งสอนจงเย่าเหยา ตอนนี้จะยอมได้อย่างไร
“จะไปเถลไถลที่ไหนอีก กลับบ้านกับฉัน!”
“เฉิงเหรานัดฉันออกไปเดตคืนนี้ค่ะ” จงเย่าเหยากะพริบตาปริบ ๆ อย่างไร้เดียงสา “ถ้าพ่อไม่เห็นด้วย งั้นฉันก็ต้องปฏิเสธเขาแล้วล่ะค่ะ”
คำพูดของเธอแปลเป็น “รอดูเถอะ ไอ้แก่ ฉันจะทำให้การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์พังไม่เป็นท่า!” ในหูพ่อจงโดยอัตโนมัติ
“……” พ่อจงโบกมือ ไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าลูกสาว “ตามใจเธอ”
จงเย่าเหยาจึงหลุดพ้นมาได้อย่างราบรื่น เธอเรียกรถแท็กซี่ วนรถอ้อมไปนิดหน่อยก่อนกลับมาที่บริษัทซางอีกครั้ง จากนั้นก็ได้รับเชิญขึ้นไปยังห้องทำงานชั้นบนสุดอย่างนอบน้อม
พอซางจี๋โม่เห็นเธอ ดวงตาก็สว่างวาบ เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหาในไม่กี่ก้าว ราวกับสุนัขตัวใหญ่ที่กำลังรอเจ้าของกลับบ้าน