“จริงสิ ทำไมผมถึงสูญเสียความทรงจำล่ะ?” ซางจี๋โม่ถาม “หมอบอกว่าผมถูกพิษเหรอ?”
มู่จั๋วจึงไตร่ตรองคำพูดก่อนอธิบาย “เป็นอย่างนี้ครับ ท่านผู้บัญชาการ หลายวันก่อนท่านบุกเดี่ยวเข้าไปในรังแมลง ตอนสังหารราชินีแมลง ท่านได้รับพิษจากเผ่าแมลงเข้าไปในร่างกายเป็นจำนวนมาก”
“หลังคุณหนูจงรักษาให้ท่านแล้ว ยังใจดีจ่ายยากล่อมประสาทให้ด้วย ไม่คิดเลยว่าฤทธิ์ยาจะบังเอิญทำลายสมดุลของพิษในร่างกาย จึงทำให้ความทรงจำหายไปชั่วคราวครับ”
หลังฟังเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบ ซางจี๋โม่ก็พยักหน้าอย่างครุ่นคิด
เขาไม่ได้สงสัยการกระทำที่บุกเดี่ยวเข้าไปฆ่าฟันในรังแมลงของตัวเองเลยแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าเขารู้ตัวดีว่าตัวเองบ้าบิ่นแค่ไหน
ปลายนิ้วลูบไล้ขอบเอกสารเบา ๆ “ถ้าอย่างนั้น การสูญเสียความทรงจำครั้งนี้ของผม ครึ่งหนึ่งก็เป็นเพราะจงเย่าเหยาสินะ?”
“พูดแบบนั้นไม่ได้ครับ” มู่จั๋วรีบอธิบาย “คุณหนูจงไม่ได้ตั้งใจเหมือนกัน”