ผู้เขียนเตือน: ช่วงต้นบทนี้ไม่แนะนำให้เปิดฟังแบบเสียงดังนะ ฮิฮิ
เยว่ปู้หว่านฝัน
ในฝันเธอกอดตุ๊กตาหมีขนปุยตัวใหญ่ ตุ๊กตาหมีมีกลิ่นสนเย็นหอมดีมาก เธอซุกหน้าลงไปเสียดสีแล้วกอดแน่นขึ้น
ตุ๊กตาหมีเหมือนขยับตัว หน้าของเธอเสียดสีกับอะไรบางอย่างที่อบอุ่นและลื่น ไม่ใช่ตุ๊กตาหมี เธอกดมือลงบนแผ่นอก แข็ง ๆ มีความยืดหยุ่น อุ่น ๆ ให้ความรู้สึกดี นี่อะไรกัน
เยว่ปู้หว่านลืมตาขึ้นอย่างเลือนลาง
สิ่งที่เห็นคือแผ่นอกกำยำ กระดูกไหปลาร้า ลูกกระเดือก ใบหน้าเธอแนบกับหน้าอกเขา แขนกอดรอบเอวเขา ขาข้างหนึ่งยังพาดบนขาเขา "เส้นแบ่ง" ตรงกลางผ้าห่มถูกเธอถีบไปไหนก็ไม่รู้ ผ้าเช็ดตัวหลุดลุ่ยห้อยติดตัวหลวม ๆ ผิวหนังส่วนใหญ่เปิดโล่งสัมผัสอากาศ แนบกับแผ่นอกอบอุ่นนั้น
หัวของเยว่ปู้หว่านตื้อวาบ เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
ม่ออู๋วั่งกำลังก้มมองเธออยู่ ดวงตารูปดอกท้อคู่นั้นมีรอยคล้ำจาง ๆ ใต้ตา เห็นได้ชัดว่าไม่ได้นอนทั้งคืน แววตาเขามืดหม่น เหมือนกำลังข่มกลั้นอะไรบางอย่าง เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ หายใจหนักกว่าปกติเล็กน้อย
"ตื่นแล้ว?" เสียงเขาแหบต่ำ แฝงความอดกลั้น
เยว่ปู้หว่านยังไม่ทันตอบก็รู้สึกว่ามีอะไรดันอยู่กับตัวเธอ แข็งมาก ร้อนมาก เธอขยับตัวตามสัญชาตญาณเพื่อต้องการเลื่อนออก
แขนของม่ออู๋วั่งกระชับแน่นทันที ดึงเธอไว้ในอ้อมแขน "อย่าขยับ" เสียงเขากดต่ำมาก เหมือนกัดฟันพูด
ร่างของเยว่ปู้หว่านแข็งค้าง สติเธอหลุดจากความเลือนลางมาสู่ความตื่นเต็มที่ เธอรู้แล้วว่านั่นคืออะไร ใบหน้าเธอแดงตั้งแต่ลำคอขึ้นไปถึงแนวผม ราวกับถูกย่างบนกองไฟ หูร้อนจนทอดไข่สุกได้ แม้แต่ลมหายใจยังรู้สึกร้อน
เธอไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย ตัวแข็งทื่อราวกับท่อนไม้ เวลาผ่านไปทีละวินาที แต่ละวินาทียาวนานเหมือนหนึ่งศตวรรษ
"ขอโทษค่ะท่านประธานม่อ ดิฉันไม่ได้ตั้งใจจะฉวยโอกาสกับคุณจริง ๆ" เสียงเธออู้อี้ที่อกเขา เบาเหมือนเสียงยุงร้อง เปี่ยมด้วยความเขินอายและเสียใจไม่รู้จบ