หนึ่งทุ่มห้าสิบเก้านาที เยว่ปู้หว่านนั่งอยู่หน้าฉากกั้นในบ้านใหม่ ใส่หน้ากากจิ้งจอกสีแดง กีตาร์วางอยู่บนตัก เธอสูดลมหายใจลึกแล้วเปิดไลฟ์
ห้องไลฟ์มีคนแห่เข้ามาเป็นพันในพริบตา ข้อความเลื่อนไวมาก “มาแล้วมาแล้ว!” “พี่จิ้งจอกสาว!” “รอมาทั้งวัน!”
เยว่ปู้หว่านไม่พูดพล่าม ดีดสายกีตาร์โดยตรง
“กระดิ่งลมใต้ชายคาดัง ทวงความหลังเก่าให้ตื่น——”
เสียงเธอใสแต่มีไออุ่น ราวกับลำธารบนภูเขาถูกแสงจันทร์สาดส่อง เย็นแต่ไม่เยือก อ่อนโยนแต่ไม่อ่อนแอ ข้อความระเบิดทันที “ท่อนแรกก็ขนลุก!” “เสียงร้องนี่เทพอะไร!”
“หนึ่งคำนับฟ้าดิน——” เสียงงิ้วดังก้อง เสียงสูงขึ้นราวกับคมมีดผ่าท้องฟ้าราตรี ลีลาอ่อนช้อยกลับเต็มไปด้วยอาลัยอาวรณ์ ช่วงลากเสียงแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายบางอย่างที่บอกไม่ถูก ราวกับเหล้าเก่าปีที่เปิดฝา หอมกรุ่นตลบอบอวล “——จับขุนเขาเป็นสินสอด สองคำนับผู้หลักผู้ใหญ่——ตะวันจันทร์เป็นพยาน”
เสียงงิ้วท่อนนั้นสั้นนิดเดียวสิบกว่าวินาที แต่ราวกับดึงผู้คนจากยุคปัจจุบันเข้าสู่ห้วงเวลาอื่น ข้อความเงียบไปชั่วขณะ แล้วก็บ้าคลั่งเต็มที่
“ขนลุกซู่เลย!!!” “แม่ถามว่าทำไมฉันดูมือถือไปคุกเข่าไป!” “เสียงงิ้วนี่ยอดเยี่ยม!!! นักแสดงงิ้วอาชีพหรือเปล่า?” “ไม่ใช่ นี่มันไลฟ์จริงเหรอ? ไม่ใช่เปิดซีดี?”
ในห้องหนังสือของคฤหาสน์ม่อซื่อไท่ ม่ออู๋วั่งพิงพนักเก้าอี้ ในมือถือแก้วไวน์แดง
บ่ายวันนั้นที่บริษัท ตอนเขาเดินผ่านโซนเลขานุการ เห็นพนักงานหญิงสองคนหัวชนกันดูวิดีโอ เขาไม่ได้สนใจ แต่เสียงที่ออกจากมือถือทำให้เขาชะงักฝีเท้า
เสียงนั้นเหมือนเยว่ปู้หว่าน
ตอนนั้นเขาไม่ได้หยุด กลับถึงห้องทำงานแล้วค้นหาด้วยตัวเอง ผู้หญิงในวิดีโอใส่หน้ากากแดง ท่วงท่าและเสียง ยิ่งดูก็ยิ่งมั่นใจ ตอนนี้คนที่อยู่ในห้องไลฟ์คือเลขาของเขา
บนหน้าจอ เยว่ปู้หว่านร้องเพลงแรกจบ กำลังดื่มน้ำ ข้อความเลื่อนไวมาก ของขวัญก็มาไม่หยุด
ดวงตารูปดอกท้อของม่ออู๋วั่งหรี่ลงเล็กน้อย เสียงนี้—เขาเคยได้ยิน เสียงเธอตอนร้องเพลงกับตอนพูดไม่เหมือนกันนัก ตอนพูดจะขี้เกียจเล็กน้อย แฝงความไม่ใส่ใจ ตอนร้องเพลงกลับเหมือนเป็นคนละคน ใส กังวาน ทุกคำผ่านการกลั่นกรองมาอย่างดี